Door Gerdo Hazelhekke

En jawel hoor, verleden week op het afgesproken tijdstip om 15:00 uur des middags kwamen ze aangereden:

Chris Bouman, 72 jaren jong en geboren in Dordrecht op 12 maart 1948.
Clubs: 7 jaar DFC Dordrecht, 3 jaar NAC Breda en daarna nog 2 amateurclubs.
Woonachtig in Cártama, España.
Getrouwd en kids.

Tommy Dekker, 67 jaren jong en geboren in Wormerveer op 21 april 1953.
Clubs: 7 jaar vv Zaandijk, 6 jaar KFC, 4 jaar FC Amsterdam, 7 jaar NAC en 4 jaar Mheer (België).
Woonachtig in Breda.
Ongehuwd maar wel kids.

Welnu geachte lezers, ex-collega’s en verder geïnteresseerden: het werd toch eigenlijk ietsje later dan gepland want de beide heren zijn nog immer voorzien van (te?) veel spraakwater en waren god-betere-het de afslag Ede-Wageningen toen ‘zomaar’ voorbijgereden… Enfin: dat werd in de loop van de avond absoluut qua tijd hersteld, want het was alweer de volgende dag voordat ze vertrokken. Jammer, want het was een onvergetelijke avond waarbij m’n lieftallige (v)echtgenote voor ’n overvloedige maaltijd zorgde en mede ervoor zorgde dat het ons aan niets ontbrak.

Normaliter ben ik dan bezorgd over de terugreis van de mannen omdat de mogelijkheid zou kunnen bestaan dat m’n gasten (diegenen die dat eerder waren, weten dat) bepaald niet ‘droog’ komen te staan op zo’n avond. Maar nee: anders dan de foto doet vermoeden; ze drinken beiden geen drup alcohol.

Zijn dit dan wel voetballers uit de 70’er en 80’er jaren?

Jazeker, reken maar!

We hebben nu gedrieën al een aantal jaren contact met elkaar via FB en van het één komt dan soms het ander: maar in dit geval een bezoek aan het altijd gezellige Ede on the Veluwe.

Jullie moeten weten dat ik (Gerdo dus) met de oudere broer van Tommy nog in 1970 bij NEC gespeeld heb: Chris Dekker.

Toen Tommy (rechts op de foto) dus met z’n ouders en z’n twee bloedmooie zussen dan naar Nijmegen kwam om onze thuiswedstrijden te bekijken, ontmoetten we elkaar dan in het spelershome en hadden best een klik.

Chris (Dekker) speelde naast Dimitri Davidovic, Theo de Jong en Herbert Bönnen. En neem van me aan dat dit een beresterk middenveld was. De achterhoede met meestal Kees Cornelis, Mieleke Pijs, Frans Eggenkamp en Ad Mellaard werd gecompleteerd met een van de beste keepers die ik meemaakte: Nico de Bree. Een superatleet en zeer begenadigd doelman. De voorhoede was dan Jürgen Jendrossek, Cas Janssen en soms mijn persoontje. Dat had z’n reden. Op de avond na de wedstrijd kwam Chris Dekker naar me toe: “Gerdo, mee naar Jo’s Kelders of El Sombrero?”

“Tuurlijk Chris!”
De avond erop kwam Cas dan aan de deur: “Gerdo, mee naar Jo’s Kelders of El Sombrero?”
“Tuurlijk Cas!”

En de volgende avonden kwamen dan Hennie Oosterveld of Dimitri met voorstellen om ff de stad in te gaan. Maar ik was dus bijna elke avond in de stad en ZIJ NIET. Dat scheen toch niet zo goed voor je conditie en focus te zijn en na een jaar werd m’n contract niet verlengd. Gelukkig kon ik toen nog bij de FC Wageningen m’n voetbalschoenen komen aantrekken en in combinatie met m’n diensttijd bij de marechaussee (discipline), het Nederlands militair elftal en Jong Oranje (tot 23 jaar) is het met m’n hobby uiteindelijk toch nog goed gekomen.

Tommy heeft in z’n jongere jaren dus ná z’n KFC-tijd bij de Lieverdjes van FC Amsterdam gespeeld. Chris Bouman (midden op de foto) en ik hadden natuurlijk ook al verhalen gehoord maar de verhalen over wat er allemaal onderling geflikt werd, zijn voor de ex-collega’s niet onbekend. De douchemomenten waarbij dan met jaloezie (?) gekeken werd naar “die-van-Fritsie”, de shampoo die uiteraard vermengd werd door erin te zeiken, handdoeken waar massage-olie op gesmeerd werd etc. etc. Dat moet lachen gieren brullen zijn geweest. Over het algemeen dus. Er moest ook gepresteerd worden. Bij deze daag ik de nog levende en het zich herinnerende oud-Lieverdjes uit om nog wat anekdotes aan ExProfs.nl door te geven…

Na een aantal jaren Dé Stoop is Tommy naar NAC Breda gegaan. Goeie transfer met meer speeluren.
Daar was Tommy dan ook met regelmaat mijn persoonlijke tegenstander en daar slaapt ie nóg af en toe slecht van. Op de een of andere manier scoorde ik best met regelmaat tegen deze mooie Brabantse club waar ik buiten de voetbalwedstrijden graag kwam. Maar dan niet in het stadion… Dat laat zich raden.

Verhaal gaat door onder de foto.

Tommy (links op de foto in actie tegen Feyenoord) heeft daarnaast z’n hele leven al in de handel gezeten. Markten, partijen op- en verkopen etc. Het gaat hem redelijk goed maar in de liefde hád het zo hier en daar wat beter gekund… Het verhaal met Chris Bouman is er een van een heel andere orde. Waar Tommy geschaard moet worden onder de meer serieuzere spelers – in z’n grote broer Chris Dekker had ie een sprekend voorbeeld) – zou je Chris Bouman in een andere categorie kunnen indelen: ongedisciplineerd, wél gek van het spelletje en soms geliefd, soms verguisd. We hoorden die avond van Chris z’n verhalen over de trainer die hem juist in de mooiste wedstrijd die je kon bedenken reserve zette: de bekerfinale in de Kuip…. Ach ja: we maken wat mee af en toe. Maar dat hij – zeker in die drie jaar bij NAC – een mooie tijd heeft gehad, staat vast. Helaas is Chris op z’n 26e al gestopt /heeft er de brui aan gegeven om met (onder)betaald voetbal door te gaan. Z’n bekkie zat en zit (nog steeds!) op de goede plaats en ook niet stil.

Kortom : er lag voor hem in de “handel” (als vertegenwoordiger) een mooie toekomst in’t verschiet. Met name voor het merk Tenson kan ie nog steeds tranen in z’n ogen krijgen en z’n hart ligt er nog steeds. Hóe het merk ontstaan is en hoe het merk mede door zijn inbreng in een paar jaar naar een omzet van 28.000.000 gulden is kunnen gaan. Naar mijn weten is het merk Tenson nu bijna niets meer, maar toen we onze sportwinkels in Ede, Veenendaal, Wageningen en Barneveld hadden, was het een prima verkoopbaar en redelijk exclusief merk. Jammer dat het over is.
Daarna werd het O’Neill en ook dat was een mooi product voor Chris om mee te werken maar dan moet je wel medewerking krijgen in wat je wilt met presentatie etc.

Saillant detail is dat Jeanne (mijn vrouw) Chris ook nog vanuit die Tenson- en O’Neill-periode kende omdat zij indertijd bedrijfsleider was bij HoutBrox in Arnhem en met name veel, heel veel Tenson verkocht! It’s a small world…

Het liep tegen het eind van de avond en toen werd het anders bij ons thuis. Heel anders. Chris vertelde namelijk van het overlijden van z’n zoon die op jonge leeftijd overleden is door tragische omstandigheden; hij probeerde altijd daar waar mogelijk is, de grens op te zoeken… Zo zie je maar dat we allemaal ons kruisje hebben en daar verder mee moeten leven. Da’s zwaar.

Maar ja, je móet door. Ook voor je naasten en diegenen die je liefhebt en jóu liefhebben. Ik vrees dat we allemaal – iedereen die dit leest – wel zo hier en daar wat littekens op onze ziel hebben maar uiteindelijk toch niet willen ruilen met ’n ander.

Wel beste vrienden: een ietwat triest einde van m’n stukkie maar toch kijken we alle drie met een glimlach terug op deze avond die zeker nog elders een vervolg gaat krijgen.

Ik hou jullie op de hoogte.

Hartelijk groetend,

Gerdo Hazelhekke

Gerdo@Hazelhekke.nl