Ware fans

Tieme Woldman

Column Tieme Woldman

De naam Harry Styles zei mij even niets, het klinkt als een fout personage uit een Die Hard-film die op z’n Duits van dat schurende Engels spreekt of als een verzekeringsagent die ouderen in verpleegtehuizen opgelicht heeft met avontuurreisverzekeringen. Of als de eigenaar van een paar nachtclubs en een tweede divisie voetbalclub in het zuidwesten van Engeland. Je weet wel, zo’n gast bij wie de donkere zonnebril aan z’n neus vastgegroeid zit, die aan iedere vinger een gouden ring van drie ounce draagt en altijd twee bimbo’s en vier bodyguards binnen handbereik heeft.

Maar niets blijkt minder waar: Harry Styles is popster en deze week lagen er tientallen meisjes op matrasjes te vernikkelen voor de ingang van de Ziggo Dome omdat ze vooraan willen staan bij Harry. Daar gillen zij net zolang totdat Harry hun kant opkijkt en vallen dan flauw. Jammer, denk ik dan, want op dat moment kan het net leuk worden. Misschien denkt Harry wel: Leuk chikcie, maar als je slap en met een donkere vlek rond je kruis (omdat je het allemaal niet meer onder controle hebt) door zo’n grote kale kerel met een v op z’n borst weggedragen wordt, blijft daar weinig van over.

Zanger Harry Styles

Maar ik ben natuurlijk een jongen en begrijp niks van dweepzieke meisjes. Om een beetje in hun buurt te komen vergelijk ik het met handtekeningenjagen van voetbalsterren of de presentatie van een nieuwe aanwinst bij je favoriete cluppie. Tuurlijk sta ik graag een uurtje in de rij voor een krabbel plus selfie van Robin van Persie of Klaas-Jan Huntelaar en slikte ik een paar ‘sterk spul hè’-Fisherman’s Friends weg toen Cruijff en Van Hanegem vanuit Amerika weer op de Nederlandse voetbalvelden neerdaalden. Maar nachtenlang op een matrasje in de kou om hen, of zelfs iemand als Maradona, van dichtbij te zien? Het komt niet in mij op en dat zie ik zelfs Tifosi niet doen, al bezorgden die mij deze week wel een dik pak kippenvel bij het afscheid van de plotseling overleden Fiorentina-captain Davide Astori. Ergens in zijn slaap besliste het lot of de voorzienigheid dat hij per direct voor eeuwig ExProf werd. Ik begin er niet eens aan om te beschrijven hoe dat afscheid bij de eerstvolgende wedstrijd van Fiorentina was, kijk zelf op YouTube en onderga hoe hartverscheurend stilte kan schreeuwen. Een heel stadion dat tot in de harde kern huilde. Dweepziek was het geenszins, maar misschien kwam dat intense meeleven wel uit dezelfde bron als bij die Harry Styles-meisjes. Misschien zijn het gewoon verschillende uitingen van een ware fan zijn.