Door Maarten Bax

Thuis, bij de familie Van Eekeres in Nieuw Vennep, staat inmiddels een rits van twintig, dertig bekers op het dressoir. “Mijn vrouw is er niet altijd blij mee, als er weer een beker wordt bijgezet, haha.” Herman van Eekeres heeft ze gewonnen met het footgolf. De ExProf van Haarlem en Telstar heeft niets meer met het profvoetbal, bezoekt nooit meer een wedstrijd. “Ik ben trainer van mijn jongste zoon, maar voor de rest vind ik het wel mooi.”

Hij koestert zijn nieuwe liefde inmiddels ruim vier jaar. “Het begon met een trainingsrondje op de baan van Spaarnwoude, waarvoor ik werd uitgenodigd. Ik kende footgolf nog helemaal niet. Nu, in de zomermaanden, train ik minimaal twee keer per week. Daarnaast ben ik al een hele tijd twee maal per week bezig met krachttraining, vooral voor mijn bovenbeenspieren. Ik heb mijzelf een doel gesteld en dat is in december wereldkampioen seniors in Marokko te worden. Zodra ik dat volbracht heb, is mijn einde daar. Ik ben bloedfanatiek en doe eigenlijk alleen maar dingen die je kan doen op topniveau. Ik voel dat mijn lichamelijke gesteldheid aan het minderen is – mijn knieën zijn zo niet helemaal goed meer – en weet dat als ik dit spelletje minder ga doen, ik er minder plezier in zal hebben. Dan loop ik mezelf alleen maar irriteren.”

Zijn ambities zijn groot. “Ik heb zeker heel veel kans op de wereldtitel. Op grote Majortoernooien ben ik veel op het podium te vinden. Ik heb ook vaak eerste prijzen gewonnen. Afgelopen jaar werd ik tweede in het klassement van de wereldfootgolfbond. Door de spelers ben ik in juni nog verkozen tot de op een na beste speler van de seniors (Michael Wilkes werd één, red.).” Door “omstandigheden” deed Van Eekeres de laatste drie jaar niet mee aan de Nederlandse kampioenschappen. De reden? Daar wil Van Eekeres eigenlijk niet te veel op ingaan. “Er zijn een aantal incidentjes geweest. Ik heb bewust gekozen niet deel te nemen. Dit jaar, eind augustus, begin september, doe ik dat wel. Dan hoop ik uiteraard hoog te eindigen.”

Van Eekeres staat een beetje bekend als een belhamel in het footgolfwereldje. Het is gemakkelijk te traceren op welke hole hij staat te spelen… Dan hoor je hem schelden, zodra het even niet gaat zoals hij wil. Of hij is uitbundig als hij een put wél maakt. De laatste jaren is hij wel iets in zijn emoties getemperd, bewust, omdat hij merkte dat hij zodra hij zich irriteerde, hij zichzelf alleen maar uit zijn spel haalde. En dat is niet handig bij het footgolf, waarbij je echt gefocust moet blijven. “Ach, sommige mensen hebben even dat scheldwoord of akkefietje nodig om in hun spel te komen,” aldus Van Eekeres, die inmiddels een sponsor (Sea, Buy, Fly) heeft gevonden, die al zijn buitenlandse trips en onkosten betaalt. En dat is meer dan welkom met een prijzengeld waarbij je, als winnaar, maximaal een paar duizend euro pakt.

Van Eekeres speelde in zijn tijd bij HFC Haarlem met onder andere Piet Keur, Barry van Galen en Mark van Zijlberg. Ze werden “De Vier Musketiers’ genoemd, dit vanwege hun onderlinge ‘gezelligheid’. Keur hing aan de lampen zodra hij een stuk in zijn kraag gezopen had, Van Galen schoffelde altijd flink op het veld en Van Eekeres trok wel eens zijn lange jas in de bestuurskamer open. Nog net niet poedelnaakt – hij stond er in zijn onderbroek – werd hem vervolgens de toegang ontzegd. Van Eekeres onder schroom: “Dat vond ik alleen maar fijn aangezien ik een bloedhekel had om daar verplicht te moeten verschijnen. Ik zat liever in het supportershome tussen de mensen die veel meer voor hun club over hadden dan bij dit soort mannetjes.” Wel kreeg hij duizend euro boete, die hij vervolgens aanvocht met de VVCS, de spelersvakbond, aangezien hij de hoogte daarvan buiten alle proporties vond.

Van Eekeres is een grote ster op de footgolfbanen.

Hans van Doorneveld, Ted Immers en Henny Lee waren zijn trainers bij de roodbroeken uit Haarlem. Bij Telstar was dat zijn “grote vriend” Cor Pot. Dat was water en vuur. Van Eekeres: “Voor mij was hij een niksnut. Het eerste wat hij deed, zodra hij het trainingsveld opliep, was kijken of zijn haar goed zat. Als ik hem in de voorbije jaren heb zien zitten naast Advokaatje (Dick Advokaat, red), dan denk ik ‘Onvoorstelbaar. Dat hij het zover heeft geschopt.’ Blijkbaar kan dat als je de juiste kanalen hebt. Qua trainingen was het helemaal niks. Wat dat betreft was Ted Immers iemand van wie ik veel heb geleerd.”

Vanwege zijn karakter – hij geeft het ruiterlijk toe – schopte Van Eekeres het niet verder dan Haarlem en Telstar. Zijn grote mond, onnodige gele en rode kaarten… Tja dan wordt het lastig. “Spijt? Nee, ik heb er geen spijt van. Ik ben wie ik ben. Nog steeds. Als ik iets vind of iets denk, dan zeg ik het. Ik hoef geen vrienden te maken, haat huichelaars. Ik zal in het footgolfwereldje ook meer vrienden dan vijanden hebben, maar dat interesseert me niet. Ik zeg gewoon dingen recht voor zijn raap. En ja, die dingen worden vaak niet leuk gevonden. In het begin vond ik dit wereldje ook leuk, vol met vrienden, maar inmiddels merk ik dat er ook mensen rondlopen die mij liever vet onderuit zien gaan.”

Af en toe heeft Van Eekeres nog contact met Van Galen of Keur, maar dat blijft het wel bij qua relaties met ExProfs en zijn sportieve loopbaan. “In het begin deed ik nog wel eens mee met zo’n toernooitje bij de strandtent waar Piet (Keur, red.) werkt, maar de laatste jaren heb je het druk met van kinderen, werk, footgolf…” Het temperament heeft Van Eekeres nog altijd. “Vroeger dacht ik dat, naarmate ik wat ouder zou worden, dat wel afnemen, maar dat blijft er in zitten. Ik denk dat nog steeds 25 ben, terwijl ik al 52 ben. Ik heb drie kinderen waarvan één goed voetbalt, maar ook nog wel eens zijn kop verliest. Dat heeft hij niet van een vreemde.”