Valley Floyd Road

Maurice Graef

Column Maurice Graef

Voetbal is passie, dat liet Liverpool eerder deze maand weer eens zien. En Engelse passie gaat boven alles.

‘Valley Floyd Road, the mist rolling in from the Thames, my desire is always to be found at Valley Floyd Road.’ Het refrein van het prachtige clublied van de Londense club Charlton Athletic op de melodie van Paul McCartney’s ‘Mull of Kintyre’. The Valley is het fraaie stadion van Charlton dat mij doet denken aan de Venlose Koel. Een vallei in plaats van een kuil. The Valley met een capaciteit van 27.000 toeschouwers was in de Premier League standaard uitverkocht maar zelfs na twee degradaties naar het derde niveau komen er nog elke wedstrijd minimaal 16.000 fans. Ook uit Nederland. Eén daarvan is mijn vriend Ad Poot, op 13-jarige leeftijd verknocht geraakt aan deze traditieclub. De periode waarin hij naar elke club in steenkolen Engels de volgende brief schreef: “Dear Sir/Madam, I am a big fan of your club, Can you please send me some souvenirs? With kind regards, Ad.” Bijna geen enkele club voldeed aan die wens behalve Charlton… De postbode moest er zelfs voor aanbellen. Zo groot was het pakket aan informatie, posters en souvenirs dat werd toegezonden.

Het stadion van Charlton Athletic aan de Valley Floyd Road.

Op zijn eerstvolgende vakantie was London de reisbestemming en Ad had zijn komst reeds aangekondigd bij de club aan de Valley Floyd Road. Hij werd ontvangen met alle egards en mocht zelfs een kwartier voor aanvang van de wedstrijd in het kleedlokaal. Spelers die hem met naam welkom heetten zaten met de onderbenen in een warm bad en nuttigden nog snel een cognacje. Dat was nog eens een warming up. Na deze belevenis zit Charlton voor altijd in zijn hart. Vorige maand vergezelde ik hem op een dagretourtje London met auto en shuttle. Even de werkdruk ontvluchten. Voetbal zoals voetbal bedoeld is.

Bij aankomst een stevig Engels breakfast met spek, eieren en bonen om een bodem te leggen voor de ‘pints’ in typische pubs bij het stadion. Net voor aanvang naar ons plekje op de ‘sfeertribune’ achter het doel. Niks geen rotzooi slechts traditionele of originele voetbal liederen zoals over Nicky Bailey, ex-aanvoerder van Charlton Athletic. Type ruwe bolster, blanke pit. Bepaald geen schoonheid met knalrood haar en een bonkig figuur. Op de melodie van ‘Can’t take my eyes of you’ zingen 16.000 fans uit volle borst: ‘Oh Nicky Bailey, You are the love of my life. Oh Nicky Bailey, I let you shack my wife. Oh Nicky Bailey, I want ginger hair too!’ Humor! Oh ja, het voetbal is niet om aan te gluren goed maar de spelers hebben een overdaad aan passie, net als het publiek. Met hart en ziel. Hier zijn geen verliezers, alleen winnaars.

My desire is always to be found at Valley Floyd Road!

*** Maurice Graef is ExProf van VVV, N.E.C. en Roda JC.
Zie ook: Wijzijnkerngezond.nl Maurice@sport-company.nl