Door Quinten Lindenbergh

Gerry van Guine (51) is ExProf. Tegenwoordig houdt hij ervan om films te kijken met zijn gezin. Toen hij negentien was, voor het eerst trainde met Go Ahead Eagles en zijn kruisband scheurde dacht hij even dat hij zelf in een film zat. Een paar weken daarvoor verkoos hij Go Ahead nog boven Ajax en er werd een geweldige toekomst voor de Amsterdammer voorspeld. Deze droom kwam voor de rechtsback met Surinaamse roots echter niet uit.

Van Guine in het shirt van amateurclub KBV.

Van Guine begon in de jeugd bij KBV Amsterdam, de club die later is gaan fuseren met Blauw-Wit. Hij speelde daar onder andere samen met Alami Ahannach en Dennis Koffijberg. Op zijn vijftiende verhuisde zijn moeder naar Lelystad waardoor Van Guine bij SV Lelystad ’67 ging voetballen. Vier jaar later kreeg hij de kans om bij een profclub te spelen. De Amsterdammer had het voor het uitzoeken: Ajax, PEC Zwolle, SC Heerenveen, HFC Haarlem en Go Ahead Eagles. Van Guine koos voor de laatste optie: ‘Ik kreeg veel vertrouwen van de club en van Henk ten Cate, die toen net aan zijn trainingscarrière was begonnen.” Echter het noodlot sloeg keihard toe. Al tijdens de eerste training scheurde de rechtsback zijn kruisband af. Het was moeilijk voor het jonge talent om hier bovenop te komen, toch vocht hij zich een weg terug.

Na een jaartje bij de amateurs van KBV in Amsterdam te hebben gespeeld keerde Van Guine terug in het betaald voetbal door bij Heracles te tekenen. Twee jaar later kreeg hij een nieuw contract aangeboden; de club wilde echter wel dat hij vlakbij het trainingscomplex kwam wonen. De ExProf zag dat echter niet zitten en wilde juist weer graag in de buurt van Amsterdam gaan voetballen. Uiteindelijk koos hij voor Telstar. Hier twijfelde de rechtsback of hij wel was gemaakt voor het profvoetbal. Van Guine: ‘Met Telstar speelde ik in die tijd in de onderste regionen, waardoor ik het plezier in het voetbal een beetje verloor. In het amateurvoetbal zou ik met mijn vrienden kunnen spelen, kon ik af en toe blijven hangen in de kantine terwijl ik nog op een prima niveau kon spelen. Dat paste perfect bij me.’ Van Guine ziet een aantal mooie Amsterdamse amateurclubs tegemoet: USV Elinkwijk, Blauw-Wit, FC Türkiyemspor, JOS Watergraafsmeer en ASV De Dijk. Ook in zijn tijd bij de amateurs speelde kreeg Van Guine nog aanbiedingen van profclubs. ‘Dwight Lodeweges, die ik had meegemaakt bij Go Ahead, vroeg of ik bij AGOVV kwam voetballen.’ Maar Van Guine voelde zich thuis in de amateurwereld en wees alle aanbiedingen af.

Bij zijn laatste amateurclub ASV De Dijk werd de Amsterdammer door zijn trainer Ulrich Landvreugd gevraagd om het tweede te gaan trainen. Van Guine had nog nooit over een trainingscarrière nagedacht, maar na een paar weken werd hij verliefd op het vak. Hij trainde gedurende tien jaar lang bijna alle elftallen en werd het gezicht van de club. Van Guine viel in de smaak als trainer en veel mensen wilden dat hij de hoogste trainerspapieren haalde, zodat hij hoogste niveau kon gaan trainen. Toch wilde de Amsterdammer vanuit zijn eigen visie blijven trainen en zo liet hij de papieren aan zich voorbijgaan. ‘Als ik de cursus zou doen was dit alleen voor het papiertje en om steeds met tegenzin naar die cursus te gaan, stond ik niet op te wachten. Als trainer wil ik spelers ontwikkelen en dan maakt het mij geen bal uit op welk niveau dat is.’

In 2019 was de koek voor Van Guine bij De Dijk op. ‘Ik heb er daar alles uit proberen te halen, maar soms is het goed voor een club om het stokje over te geven zodat er een nieuw wind kan waaien.’ Inmiddels is hij assistent-trainer bij derdedivisionist JOS Watergraafsmeer, waar hij ook volgend seizoen deze functie zal bekleden.