Door: Maarten Bax

Pijnlijk was het, ja. Zowel letterlijk als figuurlijk. Maar Twan Scheepers kon niet anders. Op advies van de dokter moest hij al op zijn 31e een punt achter zijn carrière te zetten. Na zeven operaties aan zijn rechter knie kon hij gewoon niet verder.

“Ik baal dat ik er niet alles uit heb kunnen halen,” blikt Scheepers op deze zonnige morgen terug. “Maar ik sukkelde al zo lang met die knie. Op mijn negentiende had ik er al last van. Na al die jaren was ik het wel een beetje beu. Ik heb veel tegenslagen gekend, maar heb ook veel mooie momenten, hoor.” Zo komt de bekende grap weer bovendrijven. Dat hij met Romário ooit een koningskoppel vormde. Samen scoorden ze dat seizoen vijftig doelpunten! De Braziliaan 48 en Scheepers twee…

“Iemand zei mij dat ik NVM-cursussen moest gaan doen, voor de makelaardij”, lacht Scheepers. “En vervolgens ben ik direct na afloop van mijn actieve loopbaan in het vastgoed gestapt. Terug in de schoolbanken, dus. Maar na een paar jaar merkte ik toch, diep in mijn hart, dat ik liever weer in de voetballerij zou werken. Kijk, die makelaardij was best interessant, en ik heb nog acht van de elf vakken gehaald. Bovendien was het lekker om even afstand te nemen van de voetbalsport. Je hele leven was geënt op de wedstrijd in het weekend, en dan rijd je opeens naar de vrijdagavondborrel…”

Maar het voetbal won dus toch. Inmiddels is Scheepers alweer tien jaar jeugdtrainer bij PSV. Ook assisteert hij nu voor het vierde seizoen bij Jong PSV,  waar Pascal Jansen de hoofdverantwoordelijke is. De trainersdiploma’s van TC3 tot en met TC1 en die van UEFA A heeft Scheepers in zijn bezit. Zijn ambities? Zeker, hij wil best wel eens hoofdtrainer van een BVO worden, maar blind is die wens niet. “Ik heb mij een paar jaar geleden twee keer aangemeld voor de cursus Coach betaald voetbal, maar ik werd beide keren afgewezen: ik kwam steeds een paar puntjes tekort. Collega’s met meer ervaring werden wel aangenomen. Van de 115 bleven er elf over. Het is dus een vrij elitaire groep. Je wordt ook behoorlijk door de mangel gehaald, en je krijgt bijvoorbeeld een psychologische test. Zo hebben ze mijn persoonlijkheid goed bekeken. Ze vroegen zich af of ik wel geschikt was als eindverantwoordelijke. Ik geef ze geen ongelijk.”

Dagelijks ritueel: Scheepers arriveert op zijn fiets bij De Herdgang

Met alle plezier rijdt hij nog dagelijks op zijn fiets van huis naar het PSV-trainingscomplex De Herdgang. Scheepers is eigenlijk nooit veranderd. De ‘Blonde god’ van voorheen is inmiddels dan wel een paar jaartjes ouder – nu 47 – maar een optimistische, hardwerkende jongen is hij altijd gebleven. “Ik heb nooit een half jaar thuis gezeten en ik ben altijd bezig; anders zou ik helemaal gestoord worden.” En over zijn opvallende vervoersmiddel? “Toen ik hier bij PSV kwam vond ik het onzin om een auto te hebben. Ik woon in Eindhoven en een half uurtje fietsen is natuurlijk niks. Als het onderweg geregend heeft, trek ik wel een droog shirtje aan. Bij mijn contractonderhandelingen viel Rob Jansen (zijn zaakwaarnemer, red.) even stil, maar ja, ik wilde graag een goede fiets. Dat heeft PSV toen netjes geregeld.”

De MVV-mannen op de Herenzitting. V.l.n.r.: Twan Scheepers, Reginald Thal, Gerry Dassen, Jos Hayen en Maurice Hofman.

Scheepers speelde bij PSV, MVV, NAC, Cambuur en het Belgische Lommel, om bij FC Eindhoven te eindigen. Met een aantal oud-collega’s van MVV, zoals Thal, Visser, Van As, Benneker, Delahaije, Hofman en Meijer, heeft hij nog dagelijks contact. “Bij MVV beleefde ik eigenlijk de beste periode van mijn carrière. We zien elkaar nog een keer of vijf per jaar. De ene keer eten we wat, de andere keer vieren we een jubileum of spelen we een potje voetbal. Laatst nog tegen oud-Fortuna; dan tik ik een balletje mee. Bij de zogeheten Herenzitting in Maastricht staat de helft van de MVV-selectie nog carnaval te vieren. Dat is dan in smoking, echt traditie. Echt top, bijna uniek. Die binding met oud-collega’s zie je volgens mij nergens in de voetballerij.”