Maarten Bax

Column Maarten Bax

Het is al weer een jaar geleden dat hij overleed, Piet Keizer. Net zoals zijn jarenlange compaan bij Ajax, Johan Cruijff, velde longkanker deze magistrale speler.

Vele voetballiefhebbers die beide spelers bewust hebben meegemaakt, zullen de strijd zijn aangegaan. Was Cruijff nou beter of toch Keizer? Keizer zelf maakte het geen ene moer uit, dat is wel zeker. Hij trok zich sowieso niets van de publieke opinie aan. Als iemand hem om een handtekening vroeg, antwoordde hij veelal: “Laat me effe lekker met rust.” Echt aardig klonk dat niet, maar Keizer was nou eenmaal wars van sterallures en (media-)aandacht. Keizer was een man op zichzelf, puur natuur, zonder enige kapsones. Je mocht hem of je mocht hem niet. En dat gold andersom net zo. Als hij het ergens niet mee eens was, dan was hij met geen paardenwagen op een andere gedachten te brengen. Hij stond voor wat hij stond. En dat was soms opzienbarend, soms om te lachen.

Zelf heb ik vele malen met hem gesproken. Ik leerde hem een jaar of twintig geleden kennen toen ik hem vroeg om de wedstrijden van Ajax te analyseren. Ik was toen verslaggever/eindredacteur sport bij de regionale omroep AT5. Na een aantal jaar gingen we samen aan de slag voor UPC, de voorloper van FOX. We becommentarieerden vele (buitenlandse) wedstrijden. Dat was zeker leuk, al was het eigenlijk veel leuker met Keizer over van alles te ‘ouwehoeren’. Tennissen en zeilen waren zijn passies, en gelukkig had ik dezelfde. Toen hij het lichamelijk niet meer aankon, verkocht hij zijn (bescheiden) zeilboot. Tennissen deed hij tot aan zijn dood, al stopte hij tijdens een uurtje van baseline naar baseline heen en weer slaan steeds frequenter. Enfin, Piet, we denken nog regelmatig aan je. En of jij of Cruijff nou de beste was, het boeide ook mij geen ene mallemoer.