Medespeler Bobby Gehring herinnert zich dat moment (in 1998) nog als de dag van gisteren. ‘Marc kreeg een ongecontroleerde tackle te verwerken en kwam verkeerd neer. Je kon de banden van zijn knie horen scheuren. Wij teamgenoten hurkten naast hem neer om hem gerust te stellen. Van de pijn kneep hij keihard in mijn hand. Je zag de paniek door zijn ogen schieten; weg kansen, weg ambities om de top te halen. Ik krijg nog altijd kippenvel als ik er aan terugdenk.’

Marc Stuut, een paar jaar geleden als ‘Golden Boy’ voorafgaande een vriendschappelijke wedstrijd. FOTO: Jacques Kattenburg.

Een eerst onderzoek bij het AMC wees uit dat er niets ernstigs aan de hand was. Maar na een slapeloze nacht besloot Stuut voor een second opinion langs het VU-ziekenhuis te gaan. Daar luidde de diagnose: gescheurde kruisbanden. Een wel hele lange, sombere zomer stond zo in het teken van Stuuts revalidatie, die hij onder leiding van Frank van Deursen onderging. Stuut: ‘Dan sta je zeven, acht maanden te kloten op zo’n kutveldje, en daarna komt Bobby Haarms nog eens langs om je te testen. Dan word je nog even helemaal afgeknepen. Tegelijkertijd zie je je teamgenoten trainen; enorm frustrerend. Gelukkig kreeg ik tijdens de revalidatie te horen: Maak je niet druk, je krijgt een contract.’

Als Stuut eindelijk weer wedstrijdfit is, volgt er echter opnieuw een mokerslag: ‘Niets lukte meer. Een bal aannemen, een bal inspelen, ik had totaal geen ritme.’ Het is Stuuts tot dan toe zwaarste periode uit zijn leven. ‘Negen jaar had ik gewerkt om er te komen, en op het moment suprême sta je er niet. Voor mij was dat vreselijk kut. Er ontstond echt een hype rond het team, iedereen zag die jongens schitteren, en ik zat daar maar op de bank. Je maakt geen deel uit van het succes, bent een eenling, valt totaal buiten de groep en hebt geen enkel contact met de technische staf. Het was een soort geste van Borman dat ik tegen Groningen mocht invallen, maar ik merkte aan alles dat ik een mega-achterstand had opgelopen. Ik stond helemaal onderaan de pikorde.’

Marc Stuut is tegenwoordig bestuurslid bij Ajax.

Stuut ziet het voetbal even niet meer zitten. Om alle ellende van zich af te zetten gaat de anders zo fanatieke middenvelder steeds vaker uit om wat te drinken. ‘Veel mensen schreven mij al af. Ik zag dat sommige mensen anders op mij reageerden dan daarvoor. Dan leer je je ware vrienden kennen.’ Gelukkig grijpt Dirk de Groot in. De trainer van de A2 haalt Stuut weer bij het team om ritme om te doen. Hij weet de jongeling ook weer te motiveren, ook al valt het niet altijd mee. ‘Met de A2 speelden we om half 1 voor een handjevol bekenden,’ weet Stuut. ‘Na onze wedstrijd kwam de A1 het veld op terwijl de tribunes langzaam volstroomden. Of ik moest met de A2 mee naar Veendam, terwijl zij schitterden tegen PSV. Ik heb daar heel veel moeite mee gehad, liep op mijn tandvlees, ook mentaal. Zo trainde ik zes keer per week en deed er ook nog een fulltime Atheneum-studie naast. Voor veel jongens was het jaar in de A1 misschien wel het mooiste seizoen van hun carrière, niet voor mij. Voor mij was het een dieptepunt.’

* Dit is een passage uit het boek ‘De Golden Boys, het verloren team van Ajax’. De komende weken zullen velen daarvan op ExProfs.nl worden getoond. Het boek is overigens overal te bestellen, zowel online als bij de lokale boekhandel. Freek de Jonge zei over het boek: ‘Een beerput gaat open.’ En dat is ook zo. Waarom mislukte deze hele generatie? De schrijvers gaven een onthutsend inkijkje in wat er toen bij Ajax achter de schermen gebeurde… Meer informatie op onze HOMEPAGE.