Door Quinten Lindenbergh

Mark de Vries (45) is ExProf. De in Suriname geboren aanvaller is het type laatbloeier die pas op zijn achttiende bij een profclub terechtkwam. Uiteindelijk kende hij een glansrijke carrière waarbij hij voor tien verschillende clubs speelde. Hij verdedigde hij onder meer de clubkleuren van Leicester City en Leeds United, maar maakte hij pas écht naam in Schotland in dienst van Heart of Midlothian. Momenteel werkt De Vries aan een mooie loopbaan als trainer.

Hoe ziet je dagelijks leven er op dit moment uit?

‘Ik ben hoofdtrainer van het eerste van Kolping Boys uit Alkmaar en assistent bij FC Dordrecht 1. In de middag sta ik op het trainingsveld in Dordrecht en in de avond ga ik aan de slag met de jongens van Kolping. Ik ben de hele week met voetbal bezig waardoor ik weinig tijd heb voor andere hobby’s, maar wat mij betreft is er dan ook niks leuker dan op het veld te staan.’

Wilde je altijd al trainer worden?

‘Nee, ik had tijdens mijn voetbalcarrière nooit de behoefte om een elftal te leiden. Het begon eigenlijk pas een aantal jaar geleden toen ik speler was van HCSC. Ik werd door het bestuur gevraagd om de 019 te gaan trainen. Toen ik een paar weken bezig was, merkte ik hoe leuk het is dat de spelers aanwijzingen van me oppikten. Ik denk ook echt dat ik met mijn ervaring de jongens veel kan leren. Dat ik zo laat pas ontdekte dat ik het vak écht leuk vond, heeft er echter voor gezorgd dat ik nu nog steeds bezig ben om mijn papieren voor hoofdtrainer betaald voetbal te halen. Als ik die eenmaal heb, hoop ik dat er zo snel mogelijk een aanbieding komt. Ik sta ook open voor een carrière in het buitenland.’

Kom je nog veel oud-ploeggenoten tegen in de voetbalwereld?

‘Ja, natuurlijk. Rondom elke wedstrijd van FC Dordrecht ontmoet ik wel mensen waar ik mee of tegen gespeeld heb. Een paar weken geleden hadden we bijvoorbeeld een oefenwedstrijd tegen ADO Den Haag waar de technische staf toen nog bestond uit Rick Hoogendorp, Aleksandar Rankovic en Richard Knopper. Het zijn alle drie oud-teamgenoten van mij en het is ontzettend leuk om ze na een lange tijd weer te zien en te horen dat het goed met ze gaat.’

We gaan terugkijken op je voetbalcarrière. Hoe ben je in Schotland terecht gekomen?

‘Ik presteerde twee seizoenen goed bij FC Dordrecht en er kwam daardoor best veel belangstelling voor mij. Er was interesse uit Duitsland, Engeland en dus uit Schotland. Nadat ik op stage was geweest bij het Engelse Millwall, hoorde ik dat Heart of Midlothian mij de aankomende wedstrijd tegen Telstar voor de derde keer ging bekijken. Ik speelde een goede pot en scoorde. Na afloop kwam toenmalig trainer van de The Hearts, Craig Levein, naar mij toe. Hij vertelde me dat hij er alles aan ging doen om mij naar Schotland te halen. Twee weken later vertrok ik naar Edinburgh om kennis te maken met de club. Op het moment dat ik het oude nostalgische stadion zag en de mensen van de club leerde kennen, wist ik gelijk dat dit m’n nieuwe club zou worden. Ik zei ook tegen mijn zaakwaarnemer dat hij niet hoefde te wachten op de belangstelling van andere clubs. Ik wilde gewoon zo snel mogelijk aan de slag bij The Hearts. Een paar dagen later waren dan ook de contractonderhandelingen afgehandeld en kon mijn Schotse avontuur beginnen.’

Is het Schotse voetbal de laatste jaren achteruitgegaan?

‘Ja absoluut. Sinds ik vertrokken ben bij de The Hearts, ben ik het Schotse voetbal altijd blijven volgen. Als ik dan af en toe een wedstrijdje kijk uit de Premiership, valt het mij op dat er bijna geen buitenlandse international meer in de Schotse competitie speelt. Toen ik nog in de Premiership speelde, stonden spelers als Frank de Boer, Michael Mols en Fernando Ricksen onder contract bij Glasgow Rangers. Tegenwoordig komen er geen buitenlandse talenten meer richting Schotland, doordat er niet meer zoveel geld aan salaris wordt betaald als vroeger. De oorzaak hiervan is dat investeerders geen perspectief zien in de oude Schotse voetbalcultuur. Er zijn genoeg goede Schotse spelers in de Premiership. Het nationale team heeft zich laatst niet voor niets geplaatst voor het EK. Alléén met deze spelers ga je het helaas niet redden om weer een topcompetitie te worden.’

In deel 2 vertelt De Vries onder meer over zijn tijd bij Leicester, wat zijn mooiste tijd herinneringen uit zijn voetballoopbaan zijn en hoe hij tegen racisme in het voetbal kijkt.