Door: Maarten Bax

Het plezier straalt van zijn gezicht af. Ook al is het puur vrijwilligerswerk – en hij heeft zichzelf aangeboden – Sonny Silooy geniet van het geven van training aan gehandicapten. “Mooi toch? Geld is niet altijd het belangrijkste.” Toch barst de ex-Ajacied nog altijd van de ambitie. “Nee, niet als hoofdcoach, liever iets bij de jeugd of als assistent.” Opzienbarend: Silooy de kans inschat dat dat ooit bij ‘zijn cluppie’ Ajax gebeurt, zo ongeveer op nul procent…

De knieën van Silooy. Linker foto is van zijn rechter knie.

Silooy oogt vrolijk. Behalve dat hij (nog altijd) veel voldoening krijgt uit het trainen van kinderen, zoals nu gehandicapten, kan hij sinds kort weer fietsen. “Twintig jaar niet gedaan. Altijd problemen met mijn rechter knie gehad. Nu eindelijk geopereerd. Voetballen kan ik nooit meer, maar dat ik weer kan fietsen… Heerlijk!” Minder vrolijk is Silooy over de afloop van zijn avontuur in Dubai, waar hij negen maanden jeugdtrainer bij Al Shabab was. “Ik was daar graag twee of drie seizoenen gebleven, maar in het eerste jaar kwamen ze de afspraken al niet na. Het hand- en tekengeld maakten ze niet over, mijn eerste salaris kreeg ik drie maanden te laat. En dat ging allemaal een tijdje door zo tot het einde van het seizoen. Het ging echt niet om tonnen of miljoenen. Ik voelde me echt net een slaaf; dat gevoel overheerste bij mij. Ik heb daar fantastisch tijd gehad en goed gepresteerd, maar als ze mij zo behandelen ga ik naar huis. Zeven man probeerden me tegen te houden, ik zou met Fred Rutten gaan samenwerken, maar voor mij was het al te laat. Geld moet geen drijfveer zijn.”

Inmiddels geeft Silooy (53) clinics voor Ajax in landen als Noorwegen, Estland en Rusland. Hij doet dat samen met Renaldo Landburg, Arnold Mühren en nog, roulerend, met een aantal andere trainers. Het klinkt allemaal wat tegenstrijdig met zijn verhaal dat Ajax voor hem een gesloten boek is. Niet dat hij zich nooit meer in De Arena dan wel op De Toekomst zal vertonen, maar toch… Thuis voelt hij er zich niet meer, alles is verandert de laatste jaren. “Aan mijn kant ligt het niet, al heb ik voorheen waarschijnlijk dingen gezegd, die ze blijkbaar niet leuk vinden. Misschien was ik tijdens mijn laatste jaar als coach niet altijd even makkelijk; dat geef ik toe. Zelf voel ik me ook een beetje schuldig, maar dat kan je normaal gesproken oplossen toch?”

Silooy vervolgt: “Er gebeuren soms dingen bij Ajax waar ik mijn vraagtekens achter zet. De jeugd heeft met Jong Ajax en de A1 nu wel een goede lichting, maar daaronder is het soms bar en boos. Zelf ben ik al vier jaar bezig terug te keren, maar bij wie ik nou precies moet zijn, weet ik niet. Overmars stuurt me naar Van der Sar want die is verantwoordelijk voor de coaches. Ze weten dat ik weer terug ben in Nederland, maar elke keer krijg ik te horen dat het dit jaar weer niet gaat lukken. Dat is vervelend dat elke keer te horen, zeker na al die jaren dat je met elkaar samen gespeeld hebt.”

Maar wanneer en waarom is het nou precies misgegaan? Toenmalig hoofd jeugd opleidingen Jan Olde Riekerink stuurde Silooy immers indertijd weg. “Maar ik was niet de enige die last had van de hoofdopleider,” vult Silooy gelijk aan. “In 2008 heb ik wat gezegd over de organisatie en structuur. Twee jaar later zei Cruijff precies hetzelfde en dat is het enige wat ik gezegd heb. Als het anders zou zijn dan zou ik dat graag willen horen van de kant van de leiding. Maar van een gesprek met Ajax is het nooit gekomen. Ik had altijd gehoopt dat er iemand van de club naar mij toe zou komen om te vragen wat er aan de hand was dat jaar 2008. Weet je, ik had een gesprek gepland met de leiding maar uiteindelijk heb ik er eigenlijk helemaal geen zin meer in want je komt toch weer teleurgesteld uit het gesprek. Ik houd van Ajax, dat zal altijd zo blijven, maar ik heb soms het gevoel dat het niet wederzijds is, maar dat is mijn gevoel. Nadat ik weg was bij Ajax zijn er nogmaals zeven trainers een jaar later weggestuurd en dat waren ook niet de minste.”

Nog steeds rijst de vraag: Waar is het nou fout precies misgegaan? Waarom moest hij het einde van het seizoen 2007/2008 opeens weg bij Ajax? Silooy: “Ik heb 21 jaar bij Ajax gewerkt en heb het zeker 20 jaar daarvan prima naar mijn zin gehad. Maar geen Olde Riekerink of Martin van Geel (de toenmalig technisch directeur, red.) is indertijd met mij om de tafel gaan zitten. Ze zagen het waarschijnlijk niet in mij zitten, maar waarom? Ik was ook lastig dat seizoen, dat geef ik toe. Wat wil je? Dit was mijn derde directeur hoofdopleider in vijf seizoenen. De ene wil dit, de ander wil dat; soms wisten we het zelf niet meer en dan ga je om uitleg vragen wat soms als lastig wordt beschouwd. Maar ik stond er altijd voor de spelers en de club Ajax. Wat dat betreft had ik misschien niet mijn ogen moeten sluiten toen een aantal spelers met hun onderbroeken aan douchten. Dat was tegen de regels van de club die in september van 2007 werden opgelegd. Maar ik had zoiets van: ‘Dat moeten die gasten van 18, 19 jaar toch zelf weten? Het zijn toch geen kleine kinderen meer? En ik ben geen agent, ik ben een trainer. Het was mij wel gelukt om de regel door te voeren, maar op één keer na was ik niet scherp. Die afspraak was ik dus niet nagekomen en daar hadden ze problemen mee. En ja, dat was wel een essentieel punt voor Ajax. Aan de andere kant denk ik: Waar hebben ze het over? Het gaat toch om het opleiden en de prestaties op het veld?”

Intussen lijkt Silooy niets anders te willen dan zich opnieuw bewijzen. “Ik zou best als assistent weer ergens, zoals een BVO, willen werken. En lastig ben ik nooit geweest. Dat kan je aan Aron Winter, Maarten Stekelenburg of Kees van Wonderen vragen; met allen heb ik prima samengewerkt. Bij het Nederlands jeugdelftal ben ik met Aron (Winter) nog naar het EK geweest. Nee, joh, ik werk momenteel heerlijk met Eddie van Schaick, Arnold Mühren en Renaldo Landburg aan die clinics. Daarnaast spendeer ik wat uren in de week aan het goede doel (Only Friends). En natuurlijk lekker fietsen, ? Want dat heb ik al die jaren pas echt gemist.”