Door: Maarten Bax

Zelden was er een speler die zo populair bij het publiek was als Ulrich Cruden. Hij was sociaal, goed benaderbaar en had geen kapsones zoals sommige van zijn (oud-)collega’s dat nogal eens hebben. Cruden kon ook heel goed met kinderen en fans omgaan en liep altijd met een lach op zijn gezicht rond. Kippenvel kreeg hij ervan als zijn naam werd gescandeerd. “Ik vond het logisch om de toeschouwers bij het spelletje te betrekken. Tenslotte werkten zij er keihard voor om hun kaartje te betalen.”

Ulrich Cruden was altijd populair bij zijn fans.

Tegenwoordig werkt Cruden in Arnhem. En nee, niet in de voetballerij. Bij de Rigterzorg probeert hij bewoners in het dagelijkse leven te ondersteunen. Sommigen zijn autistisch, anderen hebben last van borderline. Zaken als drugs en drank komen dagelijks aan de orde. En ja, hij doet nog wel iets in het voetbal. Zo is Cruden jeugdcoördinator bij vv Trekvogels. “Maar niet voor lang meer. Ik zoek weer een club waarbij ik hun eerste team kan leiden.”

Cruden was pas 32 jaar toen hij met betaald voetbal stopte. Hij speelde achtereenvolgens voor AZ, Utrecht, Wageningen, Cambuur en N.E.C.. De Surinamer, die overigens nooit voor zijn geboorteland uitkwam, was met name bij de laatste twee clubs de publiekslieveling. Met N.E.C. speelde hij mee in de bekerfinale, ook maakte hij in Nijmegen promotie naar de eredivisie mee. Het waren mooie tijden. De nog altijd in Nijmegen wonende Cruden werkte na zijn actieve loopbaan vier, vijf jaar in een sportwinkel, “maar de muren kwamen op mij af.” En zo besloot hij wee de voetbalsport in te stappen. Eerst was hij trainer van Orion, waarmee hij gelijk kampioen werd. Ook met Quick en Keizerstad promoveerde hij. De ‘Kroonprins van de Nijmeegse trainers’, zo werd hij in de krant genoemd.

Intussen werkte hij jarenlang bij de voetbalacademie van N.E.C.. “Prachtig werk, al ben ik niet zo leuk vertrokken.” Na een kleine tien jaar werden hem en nog vijf trainers plotseling de wacht aangezegd. Bart van Ingen, directeur algemene zaken, gaf verder geen uitleg. “Die man heeft nooit een training van ons gezien. Belachelijk. Ik heb er een heel slecht gevoel aan overgehouden, had altijd super veel plezier met die jonge gasten.”

Cruden (zittend, 2e van rechts) bij N.E.C. voor de bekerfinale in 1994, met Carlos Aalbers, Jeffrey Kooistra, Erik Stock, Carlos van Wanrooij, Wilfried Brookhuis, Cees van der Linden, Kees van Wonderen, Chris van der Weerden, Bennie Dekker en aanvoerder Cees Lok.

Het was de tweede keer dat Cruden met een klote gevoel bij N.E.C. de deur achter zich dicht sloeg. De eerste keer gebeurde dat toen hij 32 jaar was. Cruden had ruim 300 eredivisiewedstrijden in de benen toen zijn knie het echt niet meer hield. “Het kraakbeen van mijn rechter knie weigerde en mijn knie schoot op slot.” N.E.C. had vergeten ontslag bij het arbeidsbureau aan te vragen, dus moest de club het contract van Cruden verlengen. De club zat met hem in zijn maag en probeerde hem met een baantje bij de afdeling automatisering te lozen. Zijn salaris werd 1500 euro per maand. “N.E.C. was boos op mij, spande een arbitragezaak tegen me aan. Gelukkig heeft de VVCS mij toen goed begeleid. Chapeau. Toch was het leed al geschied. N.E.C. had er alles aan gedaan om van mij af te komen. Mensonterend gewoon. Zeven jaar lang had ik alles voor die club gegeven. Ik kwam voor alles opdraven, zoals op scholen, want meneer was populair.”

Gelukkig ontkwam Cruden aan een veel grotere ramp, die op 7 juni 1989, toen een SLM-toestel op De Zanderij in Suriname neerstortte. “Ik had in het vliegtuig moeten zitten om als reserve mee te gaan met het Kleurrijk Elftal, maar had gekozen om voor het nationale militaire elftal op het WK in Italië uit te komen. Het zou de eerste keer zijn dat ik na mijn geboorte weer terug zou gaan naar Suriname. Maar ik had van tevoren al geen goed gevoel. Het verhaal is bekend. Het werd een drama. Ik heb toen heel veel voetbalvrienden zoals Frits Goodings verloren. Jaarlijks sta ik er nog bij stil. Dan steek ik een kaarsje voor ze op.”

Tweeenvijftig jaar is Cruden inmiddels. Zijn spieren doen pijn. Hij doet aan fitness en trapt heel af en toe nog een balletje. Hij wil namelijk in het weekend ook zijn kinderen – een zoon van 19 en een dochter van 22 – kunnen zien. “Ik heb een mooie carrière gehad met bijvoorbeeld die finale van N.E.C. tegen Feyenoord. Het was één grote roes met die volle Kuip. Dat vergeet je nooit meer. In dat licht bezien is het jammer dat N.E.C. zo slecht met zijn oud-spelers omgaat. Veel zijn op een rare manier bij de club vertrokken. Zo ook Cees Lok, de leider en grote animator van ons elftal indertijd. Een geweldige vent. Maar de voetballerij is blijkbaar keihard. Voor jou zo tien anderen.”

* Dit artikel werd (anderhalf jaar geleden) al eerder geplaatst. Omdat tot de meest gelezen artikelen behoort, plaatsen wij het nogmaals.