Door Jordy Beukeboom

Michel Kreek (48) speelde in het Ajax onder Louis van Gaal en vertrok al op jonge leeftijd naar Italië. Daar kwam hij los uit het beschermde Ajax-wereldje, wat voor zijn ontwikkeling een goede stap was. Henk ten Cate haalde hem terug naar Nederland, waar Kreek vijf seizoenen voor Vitesse speelde. Na een periode in Griekenland sloot de Amsterdammer af bij Willem II. Hij rolde het jeugdtrainerschap in en belandde als assistent van Frank de Boer bij Inter Milaan. “Dat was een hectische periode.”

Bij Inter op de bank voor de wedstrijd tegen Celtic, met Trustfull (links) en De Boer (midden). FOTO: Pro Shots.

Kreek noemt zijn tijd bij Inter vrij hectisch. ‘Dat was al vanaf het begin zo. In het profvoetbal, maar zeker in Zuid-Europa regeert de waan van de dag.  Toch had ik niet zien aankomen dat we zo snel zouden worden ontslagen. De laatste weken voelden we wel aan welke kant het opging. Het is een bevestiging dat alleen resultaten tellen, en voor de rest helemaal niks. Aan de voorkant hadden we duidelijk aangegeven dat we met een andere werkwijze kwamen, met een nieuwe speelstijl die tijd nodig had. Iedereen was daarmee akkoord. Maar op het moment dat de resultaten gaan schommelen, zijn die afspraken niks meer waard.”

Kreek vervolgt: “We waren in een moeilijke situatie aangekomen. Zo was de transfermarkt al bijna dicht en hadden we maar twee weken voorbereiding. We liepen achter de feiten aan. Maar we hebben er alles aan gedaan. Er was ook iets gaande. Dat zag je aan de manier van spelen. Dat werd gewaardeerd door de supporters.”

Ondanks het gedwongen vertrek was het niet alleen maar treurnis voor de ExProf. “Ik vond het fantastisch om weer in Italië te zijn, en Inter is een van de grootste clubs in de wereld. Dat zag je aan de faciliteiten, aan de kwaliteit van de spelers en aan de randvoorwaarden. Super om mee te maken. En dan ook nog in het land waar je als speler heel prettige ervaringen hebt gehad.”

Kreek liet zijn gezin achter in Amsterdam. “Met het oog op school was dat belangrijker.” Hij liet zijn kinderen echter wel proeven aan de wereld van het Italiaanse voetbal. “Ze vinden het heel gewoon dat ik voetballer ben geweest. Toen ik actief voetbalde, waren ze nog jong. Dat hebben ze dus niet zo bewust meegemaakt. Maar een vol San Siro in de wedstrijd tegen Juventus met 80.000 mensen maakte zeker indruk op ze. Het was ook een fantastische wedstrijd wedstrijd.” Kreek vindt het leven in Italië mooi, maar heeft er dit keer weinig van kunnen genieten. “We waren van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat weg. We speelden ook in de Europa League en waren veel aan het reizen.”

Als speler trok Kreek al op jonge leeftijd naar Italië. “Het was heel goed dat ik op eigen benen ging staan. Van mijn 8e tot 23e zat ik bij Ajax. Dat was heel beschermd. In het buitenland sta je er alleen voor. Toen mochten er ook maar drie buitenlanders spelen. Je wordt gekocht en er wordt iets van je verwacht. Dan moet je zorgen dat je onderscheidend bent. Je leert voor jezelf opkomen, en je ontwikkeling van jonge jongen naar volwassen man gaat sneller.”

Aan zijn periode als speler in Italië bewaart Kreek goede herinneringen. Zijn eerste seizoen bij Padova was sterk. “Padova was de club met de kleinste begroting van de Serie A. Voor heel Italië was het zeker dat we gingen degraderen. Op de laatste dag stonden we gelijk met het Genua van John van ‘t Schip. Toen moesten we een beslissingswedstrijd spelen. We wonnen met penalty’s en bleven erin.” Kreek is bescheiden: pas als ik vraag of hij een penalty nam, is hij duidelijk. “Ik nam de beslissende.” Sowieso liet de Amsterdammer zich zien bij de Noord-Italianen. “Ik heb in dat eerste seizoen veel beslissende doelpunten voor Padova gemaakt, en mijn status werd behoorlijk groot. Zo speelden we met Padova tegen Juventus uit. Padova had daar nog nooit gewonnen. Wonnen we met 0-1. Ik maakte het doelpunt uit een vrije trap. We hadden de punten hard nodig om boven de degradatiestreep te blijven. Juventus won dat jaar de Champions League en ze werden kampioen. Het was misschien wel het belangrijkste doelpunt uit mijn loopbaan.” (Het doelpunt is te vinden op Youtube. Zoek op ‘Michel Kreek’ en ‘Juventus’; JB).

Kreek in actie voor Perugia (in 1996-1997).

Kreek: “Van het tweede jaar werd nog meer verwacht, maar er gingen een hoop jongens weg. De spelers die er voor terug kwamen waren niet goed genoeg. Van mij werd nóg meer verwacht. Ik had moeite om dat waar te maken, maar het was een interessante tijd. Padova degradeerde uiteindelijk uit de Serie A, waarna promovendus Perugia bij hem aanklopte. “Ze hadden ambitieuze plannen, wilden binnen drie jaar UEFA Cup gaan spelen. De president strooide te pas en onpas met premies, maar hij stuurde ons ook veel op trainingskamp. Helaas degradeerden we.” Voor Kreek kwam daarmee een einde aan zijn Italiaanse avontuur. “Ik wilde niet in de Serie B gaan spelen, want ik was in de kracht van mijn leven, met mijn 26 jaar.”

“Ik ben een wijzer mens geworden in Italië, ook door een andere cultuur te leren kennen,” vervolgt de ExProf. “Wij zijn een vrij nuchter volk, en daar hebben ze meer emotie. Mooi als je daarmee in aanraking komt. Het verrijkt je.” Kreek koos voor een terugkeer naar Nederland. “Vitesse had het jaar ervoor al bij me aangeklopt. Toen had ik duidelijk gezegd dat ik in Italië wilde blijven. Door de degradatie stond de deur nu wel open en heb ik daar een mooi zesjarig contract getekend. De plannen van Vitesse waren heel ambitieus. Het Gelredome kwam eraan en er werden aan aantal spelers aangetrokken.” Kreek bleef vijf seizoenen in Arnhem, waarna hij nog een Grieks avontuur instapte.”

“Als ik de vrije keus had gehad,  was ik weer naar Italië gegaan. Maar dat was afhankelijk van andere factoren. Griekenland was in vergelijking met Italië minder. Al heb ik wel mooie dingen meegemaakt, twee jaar Champions League gespeeld en mooie derby’s gevoetbald. Maar het leven in Athene was chaotisch. Athene was toen een grote bouwput vanwege de Spelen. Ook is de Griekse taal een stuk moeilijker te leren. En je kan er nooit je vinger achter krijgen, maar er waren genoeg vreemde beslissingen door scheidsrechters. Na twee jaar Griekenland had ik er rekening mee gehouden dat het klaar zou zijn, omdat je daar buiten beeld bent.”

Toch bood Willem II – met Robert Maaskant als nieuwe trainer –  Kreek zelfs een tweejarig contract aan. “Dat was mooi meegenomen, al ik had veel last van blessures. Ik kon in mijn tweede jaar daar niet brengen wat ik moest brengen. Na een aantal weken twijfelen heb ik de knoop doorgehakt en in december heb ik mijn contract ingeleverd. Ik zat niet lekker in mijn vel, dus dat was een heel goed besluit.” Kreek nam afscheid als international, hij speelde een interland tegen Portugal in 1995. “Ik ben blij en trots dat ik dat shirt heb mogen dragen. Het is een select gezelschap en de concurrentie was niet mals in die tijd. Wellicht had er meer in gezeten. Ik zou meegaan naar het EK van 1992, maar moest geblesseerd afzeggen. Later riep Rijkaard me nog een keer op, maar ook toen was ik geblesseerd. Het Nederlandse shirt en het shirt van de gewonnen UEFA Cup heb ik bewaard. Ook heb ik een shirt geruild met Martin Vasquez, mijn directe tegenstander in de finale. Die shirts zijn ingelijst, maar ze liggen nu ergens op zolder.”

Met John van de Brom (links) op de jaarlijkse reünie van oud-Ajaxspelers in de Engelenbak. FOTO: Pro Shots.

“Ik ben gaan aftrainen bij Jong Ajax, waar John van de Brom toen trainer was. Bij Willem II was ik al begonnen met de eerste trainerscursus, maar die vond ik helemaal niks. Ik had geen beeld bij trainen geven, geen prettig gevoel ook. Mijn focus lag meer op zelf voetballen. Later ben ik stage gaan lopen en kreeg ik een kans bij Ajax. Toen ik me daar open voor stelde begon ik het heel leuk te vinden. Het overbrengen van je kennis en ervaring op een andere generatie.”

Kreek werd vervolgens door Ajax bij Almere City gedetacheerd. Hij werd er hoofd van de jeugdopleiding. “Ik heb in die drie jaar Almere nooit het gevoel gehad bij Ajax te horen. Dat is me tegengevallen. Ik heb nooit wat van de samenwerking gemerkt. Hoofdtrainer Fred Grim betrok me gelukkig ook bij het eerste team. Ik ben er wel beter uitgekomen, en ik heb me in Almere verder kunnen ontwikkelen. Het is heel waardevol om in de kelder van het voetbal te kunnen kijken. Bij Ajax was alles piekfijn georganiseerd en had je de grootste talentjes. Bij Almere was dat compleet tegenovergesteld. Je moet daar met heel weinig middelen creatief zijn. Ik denk dat de intrinsieke motivatie van jongens bij Almere nog groter is dan die van Ajax. Bij Ajax wordt alles voor ze verzorgd, terwijl ze bij Almere bijna alles zelf moeten doen.”

Kreek heeft als speler het meest geleerd van Van Gaal, en hij ziet Ajax nog altijd als zijn club. Toch denkt hij er niet terug te keren. “Ik zie het niet zo snel gebeuren.” Zijn beste vrienden uit het voetbal zijn John van de Brom, Orlando Trustfull en Martijn Reuser. “Orlando ken ik uit de Ajax-jeugd. Hij moest weg, maar heeft via een omweg de top gehaald. Bij Vitesse kwamen we elkaar weer tegen. Samen met Martijn Reuser reden we elke dag een uur heen en weer naar Arnhem. In de auto heb je dan alle tijd voor intensieve gesprekken.”

Momenteel is Kreek assistent-trainer van het nationale vrouwenelftal.