Column Maarten Bax

Wat moeten we toch met Johan Derksen? Velen, misschien wel miljoenen, adoreren hem, geloven alles wat hij zegt. Aan de andere kant: hij maakt en kraakt voetballers, ex-profs, trainers, voetbalbestuurders, zaakwaarnemers en ga zo maar door… Honderden, duizenden zijn er al op zijn bordje gesneuveld. Vele getroffenen gruwen van ‘de snor’. Op de redactie van Voetbal International keken zijn medewerkers weg als ‘dictator’ Derksen hen passeerde. Spelers of trainers, die in de loop der jaren met de grond gelijk zijn gemaakt, zetten hun tv-toestel op de maandag- en vrijdagavond standaard op National Geographic. Duizend maal liever zoetsappige documentaires over vogeltjes en olifanten dan dat eeuwige gezaag van die Hilversumse bralaap.

Zelf twijfel ik regelmatig hevig aan de man, ExProf van Cambuur, Veendam en Haarlem. De inmiddels 69-jarige Derksen heeft natuurlijk een enorme voetbalkennis, in de loop van al die jaren opgebouwd. En dan heb ik het met name over feitjes, wetenswaardigheden, anekdotes. Gesteund door een redactie en vele jaknikkers om hem heen blijft zijn kennis zich alsmaar uitbreiden. Ook zijn humor is onmiskenbaar. Feilloos weet hij het moment voor een grap te kiezen, ook al zijn ze nog wel eens plat.

Schofferen doet hij echter te vaak. Dat heel wat clubs “naar de kloten zijn gegaan omdat ze in een wijk liggen met veel Marokkaanse gezinnen,” sloeg nergens op, feitelijk al niet eens. Sylvana Simons werd zo ongeveer uitgemaakt voor een ‘hysterisch aapje’, darters hebben nog net niet het ‘Syndroom van Down’ en Louis van Gaal – ja, je mag denken over hem wat je wilt – noemde hij ‘een arrogante kwakzalver’.

Feit is ook dat Derksen al in geen jaren – vijftien, twintig? – meer in een stadion is gesignaleerd. Een training bezoekt hij nog langer niet. Hij durft de straat (lees: het stadionterrein) niet meer op, bang voor gevaar voor eigen leven. Hij verhuisde van de Randstad naar de hei van het Drentse Grolloo, een gehucht met nog geen duizend inwoners. En dat was echt niet vanwege de mindere CO2-uitstoot.

Dat hij er nog wel eens naast zit, daar hoef je geen insider, slechts een kritische kijker/voetbalvolger voor te zijn. Vorig weekend nog. Volgens Derksen spatte de onvrede van het gezicht van Ajax-vedette Ziyech na de goal van diens medespeler Tadic tegen VVV. Hij zou hebben geweigerd hem te feliciteren. Niets bleek minder waar. Vele filmpjes bewezen het tegendeel.

En nu? Hoogstwaarschijnlijk zullen we het ook de komende jaren met Derksen moeten doen. Het blijft (soms) lachen, veelal gepeperd, nog wel eens schofferend. Feit is ook dat we hem niet altijd maar zo serieus moeten nemen. Hij regeert vanuit zijn ivoren toren. Laten we dat vooral niet vergeten.

* Maarten Bax is sinds 1986 sportjournalist, en hoofdredacteur van ExProfs.nl