Maurice Graef

Column Maurice Graef

“Afgelopen vrijdag (12 jan.) was ik een geëmotioneerd toeschouwer bij de onthulling van het standbeeld voor Fernando Ricksen voorafgaande aan de wedstrijd tussen Fortuna Sittard en een (piep)Jong Ajax. De onthulling geschiedde in stijl door twee andere ras-Fortunezen en vrienden van Fernando, Mark van Bommel en Kevin Hofland.

Het vrijdag onthulde standbeeld van Fernando Ricksen.

Een standbeeld als eerbetoon aan zijn tijd bij Fortuna Sittard waar zijn imposante carrière (AZ, Glasgow Rangers, Zenit St. Petersburg en Oranje) startte en ook de plek waar hij zijn profloopbaan afsloot. Fernando was een goede voetballer die zowel als middenvelder en rechtsback geweldig uit de voeten kon. Een ijzervreter, altijd voorop in de strijd. Ook buiten het veld. De linksbuiten van de tegenstander besprong hij net zo makkelijk als het plaatselijke fotomodel. Zeker in zijn periode in Glasgow leefde hij als een rockster; drank, drugs en veel, heel veel vrouwen. Hij haalde wekelijks de voorpagina’s van de tabloids maar verzaakte niet als voetballer. Ze moesten hem vaak letterlijk van het veld dragen. In Glasgow zagen de mensen in hem de nieuwe Braveheart. Voor de duivel niet bang en een ware leider in het heetst van de strijd. Geen woorden maar daden! Vliegende tackles, opstootjes, ellenbogen, scheldpartijen, gele en rode kaarten maar ook assists en zelfs doelpunten. Het maakte hem mateloos populair. Met Fernando in je team kende je geen angst.

Uiteindelijk kreeg hij toch de rekening voor zijn turbulente leefstijl. Verslaafd was het etiket dat hij opgespeld kreeg. Het kostte hem zijn plek in Oranje en bij Glasgow Rangers. Later had hij zijn donkerste periode bij Zenit St. Petersburg. Juist toen hij terug bij Fortuna dacht alle demonen overwonnen te hebben sloeg het noodlot toe. Iedereen herinnert zich die bewuste uitzending van DWDD nog wel waarin Fernando zijn autobiografie kwam presenteren en bekend maakte dat hij het doodvonnis ALS van de doktoren had gekregen. Hij had nog maximaal drie jaar. Menigeen dacht, door zijn manier van praten, dat hij beschonken bij Matthijs van Nieuwkerk was aangeschoven. In werkelijkheid bleek hij toen, 30 oktober 2013, al bijna een jaar gegrepen door die vreselijke en dodelijke spierziekte.

‘Braveheart’ van de Rangers, Fernando Ricksen.

In die periode in 2013, voorafgaande aan DWDD, had ik Fernando persoonlijk leren kennen toen hij meerdere malen mijn gast was in het Limburgse Sportprogramma dat ik presenteerde. Als voetballers zijn we elkaar weinig tegengekomen, ik ben iets ouder en niet van zijn niveau. In en om de uitzendingen klikte het enorm tussen ons. Hij nam geen blad voor de mond en zei waar het op stond. Daar hou ik van. En in alles voelde je zijn enorme passie voor het spelletje en voor Fortuna.

Ongeveer een maand na de bekendmaking van zijn ziekte in DWDD belde Ricksen mij. Hij ging voor de promotie van zijn boek terug naar Glasgow. Het bekend worden van zijn ziekte had daar ook voor ontstellend veel liefdevolle reacties gezorgd. Zelfs van de Celtic-fans. Fernando vroeg of ik met TV Limburg interesse had om hem te vergezellen. Ondanks dat TV Limburg niet instemde vanwege de kosten zijn regisseur/cameraman Marcel Penders en ik op eigen kosten meegegaan. Wat we te zien kregen was iets dat voor nuchtere Nederlanders moeilijk te bevatten is. Fernando Ricksen kan in Glasgow werkelijk geen meter over straat zonder aangesproken te worden. Handtekening, praatje, op de foto, enzovoorts.
Fernando staat in Glasgow op dat moment nog steeds symbool voor de succesvolle periode van de Rangers, in dat seizoen echter acterend op het vierde niveau vanwege financiële perikelen. Normaliter zijn er 18.000 toeschouwers, maar speciaal voor de komst van Ricksen is Ibrox Stadium uitverkocht.

De wedstrijd kent een niveau vergelijkbaar met IJsselmeervogels. 42.000 fans zitten te wachten tot Fernando in de rust het veld betreedt. Een oorverdovend applaus valt hem ten deel en zorgt voor enorme emoties. Hij krijgt er geen woord uit. En ik sta aan de kant en huil tranen met tuiten. ‘Warrior’ (strijder) valt er overal te lezen en Fernando belooft de eerste mens te zijn die ALS overwint. Aan strijdlust geen gebrek.

Ricksen bij een eerdere ontmoeting met Cristiano Ronaldo…

Bij de onthulling van het standbeeld van vrijdag is dat moment op Ibrox alweer vier jaar geleden. Fernando kan niet meer praten en zit in een rolstoel. Zijn goddelijke lichaam laat hem langzaam in de steek. Omringd door zijn vele Sittardse fans en maatjes Van Bommel en Hofland kan hij alleen maar huilen. En iedereen huilt mee. Allen beseffen dat Ricksen in de blessuretijd van de blessuretijd is aangekomen. Maar hij blijft vechten. Voor ontzettend veel mensen is hij alleen daardoor al een inspiratiebron geworden. Opgeven is geen optie. Zeker voor de mensen bij Fortuna, op het veld en op de tribune. Ricksen als symbool voor de wederopstanding van de BVO, die door de KNVB al doodverklaard en begraven was. Fortuna Sittard pakt tegen Jong Ajax voor het eerst sinds 1995 weer een prijs. De periodetitel. Tevens voeren ze de ranglijst aan. Onder toeziend oog van Fernando. Zijn beeld staat voor de ingang. Hij gaat letterlijk voorop in de strijd. Voor eeuwig!”

Maurice Graef
maurice@wijzijnkerngezond.nl
www.wijzijnkerngezond.nl

PS Ik wil met deze column ook mijn respect en medeleven tonen voor minder bekende mensen in gevecht met deze vreselijke en mensonterende ziekte.