Maurice Graef

Column Maurice Graef

Na lange tijd ben ik vorige week weer eens bij een concert van Rowwen Hèze geweest in mijn woonplaats Neer. Na al die jaren blijven hun optredens een grandioos feest, een absolute reclame voor Limburg. “Het is een kwestie van geduld, tot heel Holland Limburgs lult” zing ik nog steeds uit volle borst mee.

Ook Fortuna Sittard was dit seizoen absolute reclame voor Limburg. En dus zongen de fans uit volle borst mee bij de promotie naar de Eredivisie. Zestien jaar na de degradatie was daar de promotie die niemand meer verwachtte. Dood en begraven was Fortuna, jaren onderaan bengelend in de Jupiler League, zo goed als failliet verklaard. De licentie reeds ingevorderd door de KNVB. Toen bleek dat Fortuna meer was dan een elftal goedwillende spelers die de bal amper naar dezelfde kleur konden spelen. Fortuna was Sittard en omgeving. Fortuna is van oudsher de club van het volk, van hardwerkende mensen. Fortuna dat zijn heel veel vrijwilligers, die deze club met een geweldige historie niet kapot laten gaan. Dat zijn mensen die hun laatste cent in de club steken. Operatie ‘Red Fortuna’ van slechts enkele jaren geleden zorgde voor het behoud van deze mooie club. Fans, vrijwilligers en sponsors hand in hand. Als voorbeeld welke plek deze club heeft verworven in het hart van de regio Sittard, van de mensen. De komst van investeerder Gün wekte scepsis maar niet lang. De echte Fortuna mensen sloten deze vriendelijke en toegewijde zakenman snel in hun hart. En Gün maakte zijn beloftes waar. Door hard werken, stap voor stap, werkte hij aan een betere organisatie. Met respect voor de mensen, met respect en gevoel voor de omgeving en de historie.

Kevin Hofland

Dit seizoen presteerde Fortuna onder trainer Oliseh boven verwachting goed, abnormaal goed eigenlijk. Dat verdoezelde de problemen op de werkvloer met deze trainer. Oliseh was groter dan de club. Oliseh verkondigde dat hij maar tien waardige spelers had. Oliseh pikte het niet als iemand een andere mening had. Steeds meer mensen verdwenen via de achterdeur van het Fortunatoneel. Ruzie met de trainer. Het was Gün, die uiteindelijk durfde in te grijpen en de trainer die zo fantastisch presteerde op straat zette. Daarna werd Fortuna niet slechter maar juist hechter. Ondanks de nodige blessures bij basisspelers werd er een indrukwekkende eindsprint ingezet met promotie als resultaat.

Met dank aan de nieuwe trainers, Kevin Hofland en Claudio Braga. Met dank aan Gün die de omgeving weer trots op Fortuna heeft gemaakt. Maar vooral met dank aan al die talloze fans en vrijwilligers die zestien jaar moesten wachten op een beetje hoop, een beetje trots. Die ervoor gezorgd hebben dat de club nog steeds bestaat. En die nu uit volle borst zingen: Het is een kwestie van geduld!

*** Maurice Graef is ExProf van VVV, N.E.C. en Roda JC.
Zie ook: www.wijzijnkerngezond.nl