Door Maarten Bax

Hij speelde met onder andere Jan de Haze, Dennis Gebbink, Piet-Jan Drommel en Johnny Holshuijsen bij DWV. “We werden kampioen van de Hoofdklasse. Bijna elke week kwamen er heel veel mensen kijken. Dan speelden we weer een derby tegen AFC, Zeeburgia of Blauw-Wit. Prachtig.”

Held van FC Den Haag bij promotie naar de Eredivisie in 1989.

Maar Edwin Post (52) deed ook aan judo. Zo zat hij als zeventienjarige bij de Nederlandse selectie. “Toen Ajax vroeg of ik bij hun wilde komen spelen, en ik aan een proeftraining meedeed, wilden ze me wel hebben. Ik moest dan wel met judo stoppen. Heb ik niet gedaan. Spijt? Nee. Het loopt zoals het loopt. Ik heb altijd op de grens gesport, ben nooit een planner geweest en had veel plezier in judo. Een echte karaktersport. Hard trainen vond ik prachtig. Ik stortte me er altijd voor de volle 100 procent op.”

Door zijn ongelooflijke harde instelling bereikte Post uiteindelijk toch nog het betaald voetbal. Hij speelde voor PEC Zwolle ’82, FC Den Haag en AZ. Door een ernstige blessure aan zijn bovenbeenspier moest de Amsterdammer vroegtijdig stoppen. “Twee weken geleden sprak ik Cor Lems (destijds ook speler van Den Haag, red.). Die zei dat wij indertijd op een manier speelden dat veel meer van je lichaam vergde. Als ik nu had gevoetbald met al die camera’s, had ik nooit kunnen voetballen als toen. Dan was ik veel meer de pineut geweest. Ik moest het hebben van mijn fysiek. Ik zorgde daarmee voor de balans in het elftal,” aldus de spits die door de supporters van FC Den Haag indertijd de bijnaam ‘de Haagse Pittbull’ kreeg.

Edwin Post in 2018, machinist op de trein.

Tegenwoordig woont Post met zijn vriendin samen op een boerderijtje in Coevorden. Er lopen kippen, konijnen en een paard rond. Zijn vriendin is gedragskundige. De bedoeling is dat zij binnenkort een dagbesteding voor volwassenen start. Zelf stond Post negentien jaar aan de deur. “Door de sport kende ik in Amsterdam veel jongens. De Surprise Bar, Cooldown… Overal was ik portier. Zo heb ik na 9/11 nog voor Bloomberg gewerkt. Dat was de burgemeester van New York. Was ik beveiliger bij zijn bedrijven. Je gaat absurde dingen normaal vinden, bijvoorbeeld als iemand met een wapen voorbij loopt. Nee, ik nam dat wereldje nooit mee naar huis, kon er gemakkelijk afstand van nemen. Ik heb al die negentien jaar ook nooit echt klappen gehad.”

Een functie van conducteur bij de NS kwam voorbij. En zo stapte Post letterlijk op de trein. “Maar na vijf jaar vond ik dat wel weer mooi geweest. Ik vind 24 jaar tussen de mensen wel genoeg. Daarom ben ik nu met een opleiding tot machinist bezig. Ik hoop over een maand of twee af te rijden. Eerst moet ik alle treinen leren kennen en rij-uren maken. Aan de deur staan ging me redelijk makkelijk af. Dit is even andere koek. Je hebt toch wel heel veel verantwoording. Niet dat de passagiers opeens met hun wang tegen de glasplaat aanzitten, als jij iets te nonchalant op je rem trapt. En al die bordjes langs het spoor moet je ook weten. Het is een heel intensieve opleiding, moet echt weer even op mijn tanden bijten, maar dat is dan ook wel weer leuk,” zo besluit Post die in zijn tijd als profvoetballer niet anders gewend was.