Maurice Graef

Column: Maurice Graef

“Heel Nederland heeft meegekregen dat Diego Armando Maradona in Nederland is geweest. Maar liefst drie weken trainingskamp in Mierlo met zijn club Fujairah uit de Verenigde Arabische Emiraten. Ik zag beelden van Helene Hendriks van Fox Sports in gesprek met Diego en mijn voetbalhart ging sneller kloppen. Mijn gedachten gingen terug naar de zomer van 1986. Ik was zestien jaar, zette ’s nachts de wekker om alle wedstrijden van Argentinië te zien. In die tijd deed ik dat regelmatig om de basketbalwedstrijden van de Chicago Bulls in het holst van de nacht te bekijken, of duidelijker gesteld: om Michael Jordan in actie te zien. Nu, speciaal voor de absolute vedette van Argentinië: Diego Maradona.

Maradona betekende voor het voetbal wat Jordan was voor de basketbalsport. Buitenaards is mijns inziens de juiste benaming. Bij de naam Maradona denkt deze oude romanticus aan de technische hoogstandjes, de onnavolgbare dribbels, die versnelling met bal, het overzicht in situaties dat je zittend voor tv geen uitweg ziet en die fluwelen traptechniek. Hij maakte Argentinië in zijn eentje wereldkampioen. Ongelooflijk! Maradona was een genie. Maradona was mijn voetbalidool. Zijn poster boven mijn bed, geflankeerd door Tina Turner en Madonna. Had Diego zelf wel een trio mee willen hebben. Bij mijn afscheid als profvoetballer bij VVV draaide op men mijn verzoek ‘Live is life’ van Opus in de warming-up. Ondanks dat ik amper een bal kon hooghouden stond ik daar te jongleren met afgezakte sokken en de veters los. Het gaf mij een goed gevoel. Als ‘De Bomber van het Zuiden’ was dit mijn eerbetoon aan Maradona. Of was het vooral dat Diego als voetballer stond voor alles wat ik niet beheerste? En dat was veel!

Hoezeer ik Maradona als voetballer ook heb aanbeden, als mens had ik mijn vraagtekens. Ik hou graag respect voor iedereen, maar Maradona heeft daar geen last van. Dat kwam in de beelden van Helene ook goed naar voren. Ik liet het rusten tot ik plots een telefoontje kreeg van het bekende Eindhovense sportmarketingbureau Triple Double, de partij achter al die reclamestunts met Maradona. Of ik twee dagen later een training kon geven samen met Diego Maradona aan IJsselmeervogels 4 als winnaar van de Keuken Kampioen wedstrijd. Zij hadden de meeste stemmen verzameld. Natuurlijk wou ik dat. Mijn voetbalhart juichte. De kans mijn jeugdidool te ontmoeten. Samen met hem op één voetbalveld!

Maradona met zijn fans, waaronder Maurice Graef, recht achter hem.

Een dag later bleek dat ik de training moest geven en Maradona minimaal vijf en maximaal dertig minuten zou aansluiten. Op de dag van de training zelf had Diego in de middag nog zijn afspraken genegeerd en 80 mensen waaronder vele kinderen in de kou laten staan. De grote vraag was dan ook: Komt hij of komt hij niet? In Heerlen een half jaar geleden had hij heel Limburg teleurgesteld door niet op te dagen bij een activiteit voor de zieke Fernando Ricksen.

Donderdagavond. Na kennis gemaakt te hebben met de geweldige gasten van IJsselmeervogels 4, gingen we trainen. Maradona zou na afloop van het oefenpotje van zijn team op het veld ernaast waarschijnlijk aansluiten. De ‘roden’ uit Spakenburg trainden vol overgave, fanatiek en geconcentreerd. Maar net als ik steeds met één oog naar dat andere veld. Komt hij nog? We hadden plezier maar we kwamen allemaal maar voor één ding: Diego Maradona.

En plots komt HIJ aangelopen. Gejuich en applaus bij iedereen op het veld. God zelf is gearriveerd. Vier bodyguards om hem heen, en een leger media er achteraan. Hij schudt iedereen de hand en zijn maffiavrienden roepen dat Maradona maar tijd heeft voor één foto. Uiteraard voor het bord van de sponsor. Maradona zet één handtekening op een shirt van IJsselmeervogels als hij al weer wil gaan. Na drie minuten!

Ik roep “Diego” als ik de bal tegen de global goal (trampolinewerking) aangooi en deze met een volley in het doel promoveer. Maradona ziet het en de voetballer in hem wil dit ook. Hij wil een bal. En nog één. En nog één. Na zeven pogingen scoort hij. Gejuich, maar mijn hart huilt. Diego kan het niet meer. Zijn lichaam is op. Kreupel. De man die alles kon met een bal is getackeld door zijn eigen lichaam. De maffiavrienden duwen iedereen aan de kant. Als iemand nog een foto met hem wil maken springen de vier bodyguards ervoor. Maradona gaat. Het mediacircus gaat achter hem aan. Overal waar hij komt applaus. Gejuich. Maradona is God, maar ik zou niet willen ruilen. Voor geen geld. Elke vorm van menselijkheid is hem vreemd. Mijn idool is van zijn voetstuk gevallen. Definitief. En mijn gedachten gaan naar Michael Jordan.”

  • Maurice Graef is ExProf van VVV, N.E.C. en Roda JC en stond bekend als de ‘Bomber van het Zuiden’.
    www.wijzijnkerngezond.nl