Door Tieme Woldman

Jan Schulting was tot dinsdag 20 februari 2018 gewoon Jan Schulting, de oud-linksbuiten van SC Heerenveen die in de jaren zeventig en tachtig in 64 wedstrijden 14 keer scoorde. Redelijke cijfers, de oudste Heerenveen-fans herinneren zich Schulting nog wel, maar een sappige anekdote over Schulting wil hen niet te binnen schieten. ‘Jan was een gewone jongen, een harde werker, geen praatjesmaker, nooit geen gedoe, een nuchtere jongen.’

Jan Schulting als trainer…

Die typering van Schulting als jongen van de gestampte pot is niet zo vreemd want hij is in Nij Beets geboren en daar staat je paplepel rechtop in de nuchterheid en leer je lopen in hoogpolige onverzettelijkheid van minstens tien centimeter dik. Schulting buffelde zich in 1978 op zijn 22ste in de basis van Heerenveen. Tien jaar later speelde hij zijn laatste wedstrijd tegen Heracles. Voorzitter Riemer van der Velde draaide toen wel al warm, maar de succesperiode van Heerenveen moest nog beginnen. Schulting speelde zijn hele profcarrière in de eerste divisie zonder ooit geschorst geweest te zijn want zoals de fans al zeiden: ‘Er was nooit geen gedoe met Jan.’

Terugkijkend was Jan Schulting perfect geweest voor het tv-programma Pisa waarin Harry Vermeegen en Henk Spaan naar de gewone man zochten. Wekelijks vonden Vermeegen en Spaan een ogenschijnlijk gewone man die bij nader inzien toch een merkwaardig rafelrandje bleek te hebben waardoor zij uiteindelijk concludeerden dat de gewone man niet bestaat. Dat was alleen even buiten Jan Schulting gerekend want zelfs Vermeegen en Spaan hadden aan Schulting geen rafelrandje kunnen ontdekken.

Ook later in Schultings trainerscarrière verloopt alles rimpelloos. Geen fitties met teleurgestelde wisselspelers, geen verschil van inzichten met overijverige en op zichzelf geilende voorzitters, geen boycots van lastige persjongens, nee, helemaal niets. Ja, of het moet zijn dat hij na zijn ontslag bij Urk twee weken later bij aartsrivaal Flevo Boys aan de slag ging. Maar wie kijkt daar tegenwoordig nog van op in een tijd waarin spelers en trainers sneller van club wisselen dan melktanden en clubliefde een vies woord is?

Het artikel gaat door onder foto!

Suzanne Schulting, de dochter van…

Ook privé houdt Schulting alles netjes binnen de lijntjes: een leuke vrouw en drie frisse dochters. Suzanne, de oudste, is een beetje druk, maar in woonplaats Tijnje is ruimte zat om lekker te stuiteren als zij dat nodig heeft. Dus hoever je ook graaft in de ExProf, je vindt niets bijzonders waar journalisten en schrijvers zo dol op zijn. Toch toog een cameraploeg van Omroep Friesland dinsdag 20 februari 2018 naar Schultings huis. Dochter Suzanne shorttrackte die dag met de vrouwenestafetteploeg op de Olympische Spelen; na een bizarre ontknoping in de A-finale pakten Suzanne en de andere meiden toch nog brons. Het aansluitende interview hoort dankzij Suzanne per direct tot ons collectieve sportgeheugen: niemand anders lukt om zo spontaan en sympathiek drie keer het woord ‘fokking’ in één zin uit te spreken.

Jan Schulting pinkte op dat moment voor de camera van Omroep Friesland een traan weg, het filmpje ging viral en twee dagen later zat Schulting aan tafel bij De Wereld Draait Door. Het kan verkeren, stond er op een tegeltje boven de schoorsteen in Schuilings ouderlijk huis en zo geschiedde. Jan Schulting was ineens dé vader van Suzanne Schulting, die naast brons ook nog eens individueel de Olympische titel op de 1000 meter won. Zij pakte ons allereerste shorttrack-goud ooit – hoe historisch en bijzonder is dat? Mannelijk en lesbisch Nederland was in één klap verliefd op Suzanne en de rest was dronken van geluk. Suzanne trok haar vader in één ruk van TBF’er (Tamelijk Bekende Fries) naar BN’er. En de oudste Heerenveen-fans stonden de volgende dag weer langs de lijn bij de training van Heerenveen. “Ik heb het altijd al gezegd,” zeiden zij tegen elkaar, “die Jan Schulting is een bijzondere, dat heeft er altijd al in gezeten.” En daarna volgde een mooie anekdote.