Gerdo Hazelhekke

Column Gerdo Hazelhekke

Soms krijg ik wéér dat plaatsvervangende schaamtegevoel van heel lang geleden. Oftewel: hoe ik Barry Hughes met een leugen bejegend heb.

We schrijven 10 november 1974 en we speelden met De Graafschap ‘uit’ tegen FC Haarlem. Het was een wedstrijd die leek te gaan tussen twee gedoodverfde degradatiekandidaten; maar we waren goed op dreef en wonnen uiteindelijk gemakkelijk met 0-4 waarbij ik twee keer het net vond. Dat was een van de eerste keren dat ik echt met Barry in contact kwam en het was z’n attitude, die blik in z’n ogen die me altijd bij zou blijven: humor, fanatisme, warmte en respect. Nou dat laatste was zéker wederzijds want er waren natuurlijk al verhalen over Barry in omloop die hem voor mij tot een bijzondere man maakten. Uiteraard stond ik daarin niet alleen. Want dat was ie ook….

Direct ná die wedstrijd kwam ie naar me toe en vroeg “of dat 0-2 en 0-3 nou allemaal wel nodig was” en dat met een lach van oor tot oor. Geen boosheid, maar een aparte wijze van ontspanning en uiting van emotie. Zoiets had ik in m’n carrière nog niet meegemaakt: dit was iets bijzonders, vond en vind ik nog steeds.

Het zal een half jaar later geweest zijn dat we (weer met De Graafschap, nu thuis) tegen FC Haarlem speelden. De mogelijke degradatie tekende zich steeds meer af en in die wedstrijd gebeurde er iets dat men in de historie van het Nederlands voetbal zéker nooit meegemaakt heeft en met grote waarschijnlijkheid ook niet meer zal meemaken. Maar ík was erbij. En kan het me nog herinneren als de dag van gister. Geweldig. Voor ons SuperBoeren welteverstaan…

Het is genoegzaam bekend: Guus (Hiddink) neemt een vrije trap en de bal gaat net naast het doel van Haarlem en belandt tegen ’n reclamebord. Een dof geluid weerklinkt. Een “Aaaaahhhhh, wat jammer” en kreten van gelijke strekking dalen neder vanaf de Spinnekop (toen moet het nog geen Spinnenkop zijn geweest middels de ‘oude spelling’, vermoed ik?) maar onze Sietze (Veen) schiet bij wijze van grap de teruggekomen bal alsnog in het doel. De supporters van de Spinnekop laten zich gelden en juichen er op los! Hilariteit op en top. Maar wat gebeurt er? Scheidsrechter Beukman én grensrechter Roeders menen dat het een geldig doelpunt is en de bal gaat naar de middenstip… Nou ja: dán de reactie van Barry Hughes. Moet ik die nog nader definiëren? Hij was des duivels. Hij was werkelijk door het dolle heen en trachtte overal gehoor te vinden voor zijn visie op deze situatie. Terecht natuurlijk.

En toen gebeurde het. De loop van de geschiedenis van de mensheid zal er niet door veranderen, maar voor mij kwam er een zeer belangrijk moment. Barry kwam naar me toe, pakte me bij de schouders en kreunde, ja: smeekte bijna: “Gerdo, jij bent een eerlijke vent. Vertel alsjeblieft wat je gezien hebt aan de scheids. Jou gelooft ie dan wel”. Tsja… De haan moet ergens driemaal gekraaid hebben maar ik volstond met de mededeling “dat ie echt wel zat en dat de scheidsrechter ook aldus besliste.” Ik kan er nóg van blozen maar ja: je doet wat om te winnen want daardoor werd het 2-0 en leek de wedstrijd beslist. Uiteindelijk werd het toch nog 2-2 en waren we die dag niets opgeschoten.

Natuurlijk hebben we elkaar nog in de jaren er opvolgend gezien en gesproken en er om kunnen lachen. Ook heeft ie me niet alleen als toen betrokken speler, maar belangrijker nog, als mens vergeven voor m’n leugentje. Uiteraard blijft de vraag of mijn invloed bij de scheids van dien aard was geweest om hem van gedachten te doen veranderen. We zullen het nooit weten.

Weer jaren later, in 2004 om precies te zijn: de viering van 50 jaar Betaald Voetbal in Nederland. Plaats: het verbouwde Olympisch Stadion in Amsterdam. Het was een zonovergoten dag en er waren zeer veel ExProfs uitgenodigd die onderling – op basis van een middels decennium betaald voetbal samengestelde teams – tegen elkaar mochten voetballen. Iedereen was er. Ook Johan Cruijff, die ik al heel lang kende omdat we ooit beiden als PUMA-contractanten fotosessies deden bij Cor du Buy (de toenmalige importeur van Puma) én omdat Johan zo vriendelijk was en me aanbood m’n eerste sportwinkel te openen (november 1972). Het was voor iedereen een geweldig leuk weerzien en jawel: hoe ouder we werden, hoe beter we waren… (vonden we)

Enfin: voordat we het stadion binnengingen, liepen m’n vrouw en ik vanaf de parkeerplaats toevalligerwijze gelijk op met Barry en Elles (Berger, zijn vrouw). ‘Fijn en leuk mekaar weer te zien’ en ‘hebben we er zin in’ et cetera, et cetera… En toen kwam Barry weer door de bocht bij het passeren van Wiel Coerver, m’n voormalige trainer bij NEC in 1970. Bij het groeten voegde Barry er direct aan toe: “Hé, Wiel, ken je hem nog? Gerdo Hazelhekke. Die heb jij ooit weggestuurd maar dat was geen goeie keuze, hè? Ennuh; weet je dat hij ook twee zoons heeft?” Barry wist alles van iedereen en kon dan ook direct iemand met z’n verleden confronteren. Ik had er natuurlijk stiekem wel lol aan.

Verhaal gaat door onder de foto.

Barry Hughes (rechts) met popster Alice Cooper.

Heel jammer dat Barry nooit mijn trainer is geweest. Ik ben jaloers op diegenen die dat wel kunnen zeggen. Ik heb ook trainers meegemaakt, die ik liever niet als de mijne had gehad. Maar ja: dat hoort bij het vak. Word je sterk en weerbaar van, zullen we maar zeggen.

Als laatste: golf. Het zal een jaar of tien geleden zijn dat we met ExProfs van Go Ahead Eagles door Barry uitgenodigd werden om op de Kennemer (bij Zandvoort, waar hij lid was) te komen spelen tegen zijn competitieteam. Leeftijdsgenoten van ons allen. Wij speelden met Nico van Zoghel, Johnny Oude Wesselink, Peter Ressel, Ruud Geestman, Henk Warnas en mijn persoontje, de enige in het gezelschap die Barry niet als trainer heeft gehad. Maar wél een ex-Eagle natuurlijk! Trots dat ik was dat ik samen met Barry als tweetal de baan in ging: minstens vijf uur lang met een van m’n idolen in dezelfde kar, en over van alles praten. Ja, óók over golf…

En dan na afloop in het clubhuis. We spreken zéker bij De Kennemer niet over kantine maar over clubhuis… De drankjes, sigaren en bitterballen waren niet aan te slepen maar wat me altijd bij blijft, is dat we Barry en zijn teamgenoten entertainden met verhalen over Barry z’n trainersloopbaan, maar vooral over z’n kwaliteiten. We overdreven schromelijk natuurlijk en dan genoot ie als geen ander. Wat me ook bijblijft; hij zou nooit zeggen dat we het aandikten. Hij liet het graag zo.

Heet dat niet imagebuilding? In dit geval: welnee! Tuurlijk had ie het niet nodig maar laten we eerlijk zijn: het is toch mooi als je door je ‘pupillen’ zo op een voetstuk gezet wordt in zulk een ambiance na een mooie golfdag?

We hebben dat een aantal jaar gedaan en steeds weer mocht ik in z’n ‘flight’ zitten en speelden we samen. Ik was dan zo trots als een pauw.

En dan écht als allerlaatste: Barry hield veel lezingen. Overal in het land. Zo ook in Ede. Jawel: Ede! Ik zat toen (begin 2007) nog in de Rotary en het was in De Reehorst. Hij had zich geweldig voorbereid en wist van bijna alle aanwezigen in de zaal wel iets te vertellen. Ontzettend knap en zeer inspirerend. En toch… Tóch was ie blij dat ie mij in de zaal als een soort rustpunt kon gebruiken en af en toe een bevestiging aan me vroeg. U begrijpt het al: daar gaf ik graag gehoor aan.

Helaas kan ik niet meer aan Barry vragen om dit alles te bevestigen maar mocht ik ooit hierboven komen, ook hém zal ik dan opzoeken en ‘m vertellen dat ik deze hommage aan hem schreef. Zal ie leuk vinden.
Barry, R.I.P.

* Gerdo Hazelhekke is ExProf, die speelde voor N.E.C., Wageningen, De Graafschap en Go Ahead Eagles. In de dertien jaar dat hij betaald voetbal speelde, scoorde hij 187 competitie- en bekerdoelpunten, waarmee hij in de top 15 van de meest scorende spitsen in de geschiedenis van het Nederlandse betaald voetbal staat.