Column: Maurice Graef

“Toen Tijjani Babangida op 17-jarige leeftijd naar Nederland kwam, was hij arm, jong, had hij het koud, last van heimwee, maar ook vol ambities om te slagen als profvoetballer. Bij VVV was ik één van de spelers die zich direct over het ventje bekommerde. Het begin van een vriendschap tussen ‘Baba’ en ‘Maus’, onze bijnamen. Na avonturen bij onder andere VVV-Venlo, Roda JC en Ajax, maar ook als Nigeriaans internationaal, is de erelijst van ‘Baba’ lang en indrukwekkend, de bankrekening gevuld, zijn missie geslaagd met dank aan Allah. Via app, mail en telefoon kwam het volgende gesprek tot stand.

‘Baba’ geeft toe dat het ontzettend wennen was op zo’n jonge leeftijd in een vreemd koud land. Bij een logeerpartij bij mij stond de verwarming op zijn slaapkamer aan, lag hij met een joggingpak en sokken in bed, vier dekens om hem heengewikkeld. Het enige wat hij zei: ‘Cold, Maus.’ Maar al die offers maakte hij graag omdat hij wilde slagen als profvoetballer in Europa en geld voor zijn familie moest verdienen. Zijn collega’s bij VVV vingen hem geweldig op. ‘Baba’ spreekt nog vol lof over Jay Driessen: “Een topmiddenvelder die bij Äjax of PSV had moeten spelen. Hij heeft de pech gehad dat dit niet is gelukt.” Ook Pieter van Leenders is hij nooit vergeten. Pieter nam hem vaak in de weekenden mee naar zijn huis om tijd te spenderen met hem en zijn gezin. Een jongen met een ontzettend goed karakter.

Elftalleider Hay Ammerlaan haalde hem tijdens de ramadan zelfs middenin de nacht op om te gaan eten. Ook trainer Frans Körver is hij erg dankbaar omdat hij zijn tactiek afstemde op het in stelling brengen van Babangida. Ondanks de taalbarrière – ‘Baba’ sprak destijds alleen Engels en Frans Körver alleen Nederlands – was er een enorm wederzijds respect. Vooral ook omdat Körver plezier in het spelletje voorop had staan. ‘Baba’ vond hem funny’ verwijzend naar de vele peptalks van Körver (zie mijn vorige column over Frans Körver).

‘Baba’ en ik waren vrienden en vonden elkaar blindelings in het veld. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen: het team vond ‘Baba’ en ‘Baba’ vond mij. ‘Baba’ gaf hij een assist bij 90% van mijn doelpunten dat seizoen. Ik denk dat ‘Baba’ vaak gelachen heeft om mijn gebrek aan atletisch vermogen. Zeker als je dat vergelijkt met de souplesse van hem. Toch was het respect wederzijds want hij wist dat ik een killer was in het strafschopgebied en noemt me daarom nog steeds ‘the deadliest striker I ever played with’… Voetbal is voor mij scoren en met ‘Baba’ heb ik heel wat dansjes gemaakt na weer een doelpunt. Bij Roda JC hebben we samen met een paar andere spelers in het programma van Harry Vermeegen zelfs juichvormen mogen etaleren. De Roda Rups, de Roda Hoepel, De Roda Plus om er enkele te noemen. We hebben wat afgelachen en zijn nog steeds goed bevriend.

‘Baba’ en ‘Maus’ dollen bij Roda JC.

Roda JC was de tweede Nederlandse club van Baba. Ook de tweede club waar wij samen mochten spelen onder leiding van ‘Strong’ Huub Stevens. Streng met enorm veel karakter, zo omschrijft ‘Baba’ trainer Stevens. Van Huub mocht niemand Engels met ‘Baba’ spreken om ‘Baba’ te helpen het Nederlands onder de knie te krijgen. Maar ondanks dat ‘Baba’ niet van de discipline was, ontwikkelde zich een hechte band tussen Stevens en hem. ‘Baba’ is vol lof om te werken onder deze toptrainer, en ik ben het met hem eens. De trainingen waren vlijmscherp maar de spierpijn was er dat seizoen vooral van het lachen. We hebben zoveel plezier samen met het team gehad. En uiteraard succes. Wij werden tweede van Nederland achter wereldkampioen Ajax, met een puntenaantal waarmee je de tien jaar daarvoor kampioen was geweest. We waren echt een TEAM. En dan kon Stevens het ook waarderen als ‘Baba’ hem in het Engels aansprak als ‘ugly’ (lelijke) trainer. Stevens counterde dat ‘Baba’ toch echt de allerlelijkste is.

Een totaal ander type dan ‘Baba’ was Mark Luijpers. Een slimme, sterke verdediger met enorm veel karakter waar ‘Baba’ en ik een geweldige band mee hebben. Een tegenstander waar je je altijd pijn aan doet. ‘Baba’ gaf hem de bijnaam ‘Grrrr’, het geluid van de leeuw vanwege zijn karakter en meedogenloosheid. ‘Grrr’ was ook het geluid dat hij, Baba en ik in het veld gebruikten als we de bal van elkaar wilden hebben. Karakter is wellicht het woord wat synoniem was voor het Roda JC van dat moment. Daar paste Raymond Atteveld zeker bij. ‘Baba’ vond ‘Atte’ een leider in het team, maar ook de speler die de meeste gele kaarten verzamelde. Hij praatte teveel zegt Baba met een ‘smile’, maar hij was o,zo belangrijk voor het team.

Na Roda JC vertrok ‘Baba’ naar Ajax, een geweldige transfer naar een team dat alles gewonnen had. Veel spelers van die gouden patatgeneratie hadden Amsterdam verlaten en vervangen door spelers die nog niet dezelfde klasse hadden. Maar de succestrainer Louis van Gaal was gebleven. Van Gaal is een trainer die zijn gelijke niet kent volgens ‘Baba’. Heel direct, en hij kan zijn spelers ‘lezen’. Tevens was hij erg sociaal. Op een dag verraste hij ‘Baba’ met de welgemeende felicitatie voor de verjaardag van zijn vriendin. Bij Ajax is het normaliter business en is er geen plaats voor dit soort sociale aardigheden door het hoge verwachtingspatroon en de bijkomende druk. Des te mooier het gebaar van de trainer. Bij Ajax kwam de droom van ‘Baba’ uit: spelen voor een topteam dat prijzen won. Kampioen van Nederland en winnaar van de KNVB beker in één seizoen. En prijzen bepalen de status, dus ‘Baba’ werd bij Ajax ook ‘serious business’!

Graef en Babangida werden met Roda zelfs eens tweede van de Eredivisie.

Met veel plezier denkt ‘Baba’ ook terug aan de samenwerking met Ronald en Frank de Boer. Topspelers, intelligent en sterk. Als ‘Baba’ in de problemen was, kon hij altijd de bal kwijt aan Ronald de Boer. En Ronald speelde ‘Baba’ met een heerlijke steekpass steeds weer vrij. Frank de Boer was volgens hem serieuzer en minder vriendelijk dan zijn broer Ronald. ‘Die was altijd bezig met verbeteren en resultaat. Hij wist het toen al beter dan de trainer. Mentaal was hij ijzersterk en daarmee stuwde hij het team vooruit. Frank was Ajax, bij hem begon alles. En met zijn overzicht en pass over 50 meter achter de defensie wist hij mijn snelheid steeds weer te gebruiken. Wat een topper!’

Baba komt nog regelmatig in Nederland, het is zijn tweede thuis daar hij ook in het bezit is van een Nederlands paspoort. Hij volgt zijn oude clubs en vond het vreselijk dat VVV jaren aan het worstelen was in de Jupiler League. Nu hoopt hij dat ze lang in de Eredivisie blijven. Zijn Roda-hart is bang, want de laatste jaren gaat het niet goed met de club. Toch verwacht hij een sterker seizoen van Roda JC. Voor wat betreft Ajax is ‘Baba’ trots dat de club zijn cultuur heeft behouden al kan je niet ongestraft je beste spelers laten gaan en er geen ‘big players’ voor terughalen.

‘Baba’ heeft veel te danken aan Nederland. Hier is hij een topspeler geworden, die deel mocht nemen aan WK’s, Olympisch kampioen werd met Nigeria en speelde op de Africa Cup en in de Champions League. ‘Baba’ is beroemd, rijk en dankbaar. Dankbaar aan Nederland en iedereen die hem geholpen heeft. Dankbaar aan Allah dat hij het geluk had zijn droom te mogen waarmaken. Tegenwoordig is ‘Baba’ makelaar en scout van Afrikaans talent. Hij begeleidt ze op dezelfde route naar Europa. Of ik Roda en VVV even wil melden dat hij ze graag komt helpen. Baba beëindigt onze gesprekjes met de woorden dat hij niet echt in vorm is: ‘Ik ben een paar kilo’s aangekomen, maar uiteraard niet zo dik als ‘Maus’..! Hahahaahahaa!”

Maurice Graef is ExProf van VVV, N.E.C. en Roda JC.
Zie ook: www.wijzijnkerngezond.nl