Tieme Woldman

Door: Tieme Woldman

Op zijn vroegst over vijftien jaar had ik hier op ExProfs over Abdelhak ‘Appie’ Nouri moeten schrijven. ‘Appie’ zou dan net zijn afscheidswedstrijd bij Ajax gespeeld hebben.

In de achtenzestigste minuut (twee keer zijn vaste rugnummer 34) gaf hij de scheids een hand en zijn aanvoerdersband aan Donny van Beek. Buiten het veld spurtte hij naar de boarding en kuste het voorhoofd van zijn vrouw en zijn vader. De rest van de afgeladen Johan Cruijff Arena slikte tranen weg en zette voor de zoveelste keer ‘Appie bedankt!’ in. Kippenvel golfde door het stadion. Appie wierp handkusjes met zijn jongste op zijn arm. De helft van de voorpagina van De Telegraaf van de volgende ochtend was al voor hem ingeruimd, de avondredacteur twijfelde nog tussen de koppen ‘Koning Appie’ en ‘Appie bedankt!’.

Twee seizoenen eerder was ‘Appie’ van Barcelona naar Ajax teruggegaan. ‘Carrièretje afbouwen, lekker op zijn ouwe thuisbasis mooie steekballetjes geven en ’s avonds met de voetjes op de bank, niks mis mee,’ had René van der Gijp toen in aflevering 4.732 van Voetbal Inside gezegd. Ajax werd dat jaar meteen weer kampioen, ‘Appie’ wilde niet op de schouders en duwde de jonkies naar voren. Bij de eerste training had hij hen even goed duidelijk gemaakt dat ze geen meneer tegen hem moesten zeggen en hem niet mochten ontzien. Drie keer voetballer van de wereld worden, de winnende goal in de WK-finale 2026 in Colombia maken, zes Champions Leagues en evenzoveel Wereldbekers winnen was allemaal ontzettend mooi, maar roem scoorde nog altijd geen goals en zweet wel.

Voor het stuk wat ik dan over ‘Appie’ op ExProfs zou schrijven, kon ik kiezen uit een batterij aan anekdotes. Bijvoorbeeld dat Appie na de WK-finale in Colombia ieder jaar op de finaledag even met de Duitse keeper Julius Pollersbeck belde om te vragen of die weer opnieuw gestift wilde worden of dat-ie toch liever een keertje een schuiver tussen zijn benen door had. Of anders over dat ‘Appie’ door het tijdschrift Sports Illustrated tot Sportsperson of the Year verkozen was en hij zich tijdens de bijbehorende fotoshoot aan iedereen in de studio voorstelde terwijl er tot in de diepste binnenlanden van Bolivia, Nigeria en Vietnam jongetjes en meisjes met ‘Appie’ en rugnummer 34 rondliepen.

Uiteindelijk koos ik dan voor ‘Appie’ en de huldiging van het Nederlands elftal op Paleis Noordeinde na de wereldtitel in 2026. Appie bleef als voetballer fier en zegevierend overeind in kolkende stadions als Bernabeu en La Bombonera, maar op Noordeinde vond hij het toch een beetje spannend bij de koning en koningin. In zijn nervositeit zei hij ‘Koning Willy’ tegen Willem-Alexander toen die hem ridderde. Willem-Alexander lachte en vroeg of hij ‘Appie’ mocht zeggen en ‘Appie’ en ‘Willy’ lachten breeduit met de armen om elkaars schouders op de foto die de hele wereld overging. “Koning Appie en Koning Willy” kopte De Telegraaf de volgende ochtend. De originele foto zou dan boven de bank van Appie’s trotse ouders hangen. Op de achterkant stond geschreven: “Appie, Bedankt namens het gehele Nederlandse volk! Van Willy”. Ja, zo had het moeten zijn.